سکوتِ سنگینِ مسئولان در برابرِ پرپر شدنِ «سوگند»؛ چرا میدانِ روایتسازی را به رسانههای بیگانه واگذار میکنید؟
هرچند اقدام قاطع دستگاه قضایی و دادستان کرمانشاه در بازداشت متهمانِ پروندهی مرگِ تلخِ «سوگند صیادی» گامی ارزشمند بود، اما فروکش کردنِ ناگهانیِ واکنشِ دیگر نهادها، این پرسش جدی را برانگیخته است که چرا متولیان به جای شفافسازی مستمر، با سکوتِ خود فضای افکار عمومی را به رسانههای خارج از کشور واگذار میکنند؟
هنوز چند روزی از شوکِ جانباختنِ تلخ و تکاندهندهی «سوگند صیادی»، دانشآموز ۱۶ساله کرمانشاهی نگذشته است. در همان ساعات اولیه، ورود قاطع دستگاه قضایی و اقدام بهجا و ارزشمندِ دادستان محترم کرمانشاه در دستور بازداشت پدر و مدیر مدرسهی این نوجوان، بذر امیدی در دلِ جامعه کاشت تا نشان دهد قانون در برابر صیانت از جانِ فرزندان این مرز و بوم کوتاه نمیآید. اما بلافاصله پس از این اقدام، گویی موجی از سکوت و فراموشیِ عجیب بر فضای رسمی و اداری استان و بهویژه نهادهای آموزشی سایه انداخته است؛ سکوتی سنگین که این پرسشِ تلخ را به ذهن متبادر میکند: مگر جانِ یک انسان و امنیتِ دانشآموزان چقدر کمارزش است که پروندهاش پس از یک خبرِ اولیه، در سکوتِ خبری رها میشود؟
آقایان مسئول! اقدام قاطعِ دادستانی جای تقدیر دارد، اما این پایانِ کار نیست. آنچه این سکوت را غیرقابلتوجیهتر میکند، پیامدهای رسانهایِ آن است. وقتی متولیان امر در آموزش و پرورش و نهادهای حمایتی، پس از آن واکنشِ اولیه، زبان در کام میکشند و هیچ گزارشِ شفافی از روندِ پیگیریها، آسیبشناسیِ ریشهایِ این فاجعه و برخورد با ترکِ فعلهای احتمالی به مردم ارائه نمیدهند، طبیعی است که مرجعیتِ خبری از دست برود و رسانههای بیگانه و معاند میداندارِ این ماجرا شوند.
این یک قانونِ ساده در دنیای رسانه است: «خلاءِ اطلاعرسانیِ صادقانه و بهموقع را همیشه روایتهای جهتدارِ دیگران پُر میکنند.» وقتی دستگاههای مربوطه در قبالِ ابعادِ پنهانِ این حادثه پاسخگو نیستند و از ترسِ حاشیه یا فرار از مسئولیت، سیاستِ سکوت را در پیش میگیرند، عملاً خودشان بهانهی لازم را به دستِ شبکههای معاند میدهند تا بر موجِ احساساتِ جریحهدارشدهی مردم سوار شده و روایتِ دلخواه و مخربِ خود را به جامعه تزریق کنند.
جانِ «سوگند» و همنسلانِ او، موضوعی نیست که با چند روز تیتر شدن و بعد، فرو رفتن در بایگانیِ سکوت به فراموشی سپرده شود. مردمِ کرمانشاه و افکار عمومیِ ایران حق دارند بدانند در آن مدرسه چه گذشته است، چرا سیستمِ حمایتی و مشاورهای از کار افتاده بود و چه تضمینی وجود دارد که فردا دانشآموزِ دیگری قربانیِ همین سهلانگاریها نشود.
تقدیر از اقدامِ بهجای دستگاه قضا لازم است، اما کافی نیست. مسئولان محترم، بهویژه در نهاد آموزش و پرورش! سکوتِ شما نه تنها به آرامشِ جامعه کمکی نمیکند، بلکه نمک بر زخمِ خانوادهها میپاشد. با شفافسازیهای مداوم، گزارشدهیِ شفاف و پاسخگوییِ مسئولانه، دستِ رسانههای بیگانه را از موجسواری بر این تراژدی کوتاه کنید؛ پیش از آنکه خیلی دیر شود!