مرگِ تلخِ سوگند و تراژدیِ تکراریِ خشونت؛ وقتی پناهگاهها ناامن میشوند
فاجعهی جانباختن «سوگند صیادی»، دانشآموز ۱۶ساله کرمانشاهی، بار دیگر زنگ خطر را دربارهی حلقهی مفقودهی حمایت از کودکان در برابر خشونتهای خانگی و شکافهای عمیق در ساختارهای حمایتیِ نهادهای آموزشی و اجتماعی به صدا درآورد.
تصویرِ معصومانهٔ سوگند صیادی و روایتِ تلخِ از دست رفتنِ این نوجوان ۱۶ساله در کرمانشاه، بیش از آنکه تنها یک خبرِ ناگوار باشد، تکانهای دردناک بر وجدانِ جمعیِ جامعه است. فاجعهای که در آن یک نوجوان، پیش از رسیدن به آستانهی جوانی، قربانیِ چرخهی خشونت و بحرانهای حلنشده میشود، ابعادِ تاریک و نگرانکنندهای از آسیبپذیریِ کودکان درk محیط خانه و جامعه را عیان میکند.
آنچه این رخداد را بهشدت گزنده و تأملبرانگیز میکند، پرسشهای بیشماری است که پیرامونِ نحوهٔ مواجههٔ نهادهای مسئول و آموزشی با هشدارهای اولیه مطرح میشود. مدرسه، به عنوان نخستین سنگرِ اجتماعیِ ایمن برای یک کودک، باید پناهگاهی در برابر طوفانهای بیرون و درونِ خانواده باشد؛ نه جادهصافکنِ مواجههٔ بدونِ پشتوانه با خطراتِ جبرانناپذیر. وقتی فریادِ ترسِ یک نوجوان و هشدارِ او دربارهٔ خطراتی که تهدیدش میکند شنیده نمیشود یا جدی گرفته نمیشود، در واقع زنجیرهای از سهلانگاریها دستبهدست هم میدهند تا فاجعهای رقم بخورد که دیگر هیچ مرهمی قادر به جبران آن نیست.
از سوی دیگر، این حادثه بار دیگر ناکارآمدیِ قوانین بازدارنده و نبودِ سازوکارهای اورژانسی و مطمئن برای حمایت از کودکان و زنان در معرضِ خشونتِ خانگی را به رخ میکشد. تا زمانی که ساختارِ حقوقی و حمایتی کشور، حامیِ بیچونوچای قربانیانِ خشونت نباشد و نهادهای آموزشی و مدنی به پروتکلهای علمیِ صیانت از اطفال مجهز نشوند، این تراژدیهای خاموش ادامه خواهد داشت.
سوگند رفت، اما پرسشِ بزرگ بر جای مانده این است: تا چند تکرارِ دیگر قرار است نظارهگرِ پرپر شدنِ جوانههای این سرزمین باشیم، پیش از آنکه دست به اصلاحِ ریشهایِ قوانین، آموزشها و نگاههای فرسوده بزنیم؟