نمایندگیِ حداقلی و توجیههای حداکثری؛ وقتی به جای پاسخگویی، نمک به زخم مردم میپاشید!
اظهارات اخیر زهره لاجوردی، نماینده مجلس، درباره اولویت نداشتن موضوعاتی چون موتورسواری بانوان و طرح ایده خودروهای ویژه زنان، با واکنشهای انتقادی گستردهای از سوی افکار عمومی و برخی رسانهها روبهرو شده است.
وقتی صندلیهای بهارستان با کمترین میزان مشارکت و با رأیهای حداقلی تسخیر میشود، توقع طبیعی جامعه این است که نمایندگانِ راهیافته، با تواضعِ برخاسته از واقعیتِ شرایط، کمکاریها و بحرانهای انباشته را جبران کنند. اما انگار رسمِ روزگار این است که هرچه پایگاهِ اجتماعی و رأیِ نمایندگان ضعیفتر میشود، ادعاها و فرافکنیهایشان بلندتر و توجیههایشان عجیبتر شود.
نمونهی بارز این فاصلهٔ عمیق میان وکیل و ملت را میتوان در موضعگیریهای اخیر خانم زهره لاجوردی دید؛ جایی که در پاسخ به مطالبات برحقِ اجتماعی و حقوق شهروندی بانوان (از جمله موضوعات سادهای مثل تردد و موتورسواری)، به جای پذیرشِ مسئولیت یا ارائهٔ راهکار، بلافاصله پشتِ واژهٔ مقدسِ «معیشت» پنهان میشوند و آن را «اولویت اصلی کشور» نمیدانند.
سؤال کلیدی و البته تلخ اینجاست: کدام معیشت؟
همان معیشتی که زیر سایهٔ تورمِ سرسامآور، سیاستگذاریهای کلانِ اشتباه و نظارتِ خوابآلودِ همین مجلسِ حداقلی روزبهروز آب میرود؟ شما که تا دیروز شعارِ حلِ مشکلات اقتصادی و سفرهٔ مردم را میدادید، حالا چه شده که وقتی پای حقوقِ اجتماعی و مطالباتِ مدنیِ شهروندان وسط میآید، ناگهان مدافعِ سینهچاکِ معیشت میشوید؟ جالبتر اینکه در حوزهٔ حلِ همان معیشتِ ادعایی نیز کارنامهٔ قابل دفاعی ندارید و سفرهی مردم هر روز کوچکتر میشود.
بازی با واژهها و آدرسِ غلط دادن به جامعه، دیگر خریدار ندارد. پیشنهادِ مشخصِ منتقدان و مردم به این دست از نمایندگان این است که اگر برای رفع مشکلاتِ انباشتهٔ این سرزمین و احقاق حقوق شهروندان، نه برنامه دارید و نه اراده، دستکم باقیماندهٔ دورانِ نمایندگیِ حداقلیِ خود را در سکوت و خموشی بگذرانید؛ چرا که سکوتِ شما، دستکم لطف بزرگی است که دیگر «نمک به زخمِ مردم نمیپاشد»!