اختلال «ارتورکسیا»؛ گرفتار شدن در تله غذای سالم
اختلال ارتورکسیا، که به عنوان وسواس غذایی سالم شناخته میشود، در جوامع مدرن به یک معضل جدی تبدیل شده است. این اختلال میتواند سلامت روان و جسم را به شدت تحت تأثیر قرار دهد.
به گزارش فرتاک نیوز؛ به گزارش سلامت نیوز به نقل از دویچهوله، ارتورکسیا فراتر از یک رژیم غذایی ساده یا علاقه به مصرف سبزیجات است و به عنوان یک اختلال روانتنی عمیق شناخته میشود که در آن فرد در چرخهای از افکار وسواسی و کمالگرایی گرفتار میشود.
بر خلاف سایر اختلالات تغذیهای مانند بیاشتهایی عصبی که افراد به دنبال کاهش وزن هستند، هدف مبتلایان به ارتورکسیا دستیابی به «سالمِ مطلق» است. این افراد خود را محقق تغذیه میدانند و تلاش میکنند از ورود کوچکترین ماده غذایی که آن را ناسالم میپندارند، جلوگیری کنند.
این افراد قبل از حضور در مهمانیها، به جزئیات مواد غذایی توجه میکنند و ممکن است در نهایت قید رفتن به مهمانی را بزنند یا با غذایی که خودشان تهیه کردهاند در گوشهای بنشینند و به بشقاب دیگران با نگرانی و قضاوت نگاه کنند.
این نگرش، زندگی کسانی را که به شدت به تغذیه سالم وابسته شدهاند، تحت تأثیر قرار میدهد. ساعتها صرف بررسی برچسبهای مواد غذایی و برنامهریزی برای خرید اقلام میشود که گاه هزینههای زیادی به بار میآورد.
عوارض این اختلال به تدریج ابعاد خطرناکی به خود میگیرد. فرد مبتلا ممکن است ارتباطش را با دنیای بیرون قطع کند و به دلیل قوانین سختگیرانهاش از رستورانها و سفرها فاصله بگیرد. این انزوا میتواند زمینهساز افسردگی و اضطراب شود.
از جنبه جسمانی، عوارض ارتورکسیا به مراتب جدیتر از اختلالات تغذیهای کلاسیک است. حذف گروههای غذایی اصلی میتواند منجر به کمبودهای تغذیهای شود که سلامت فرد را تهدید میکند.
زنان مبتلا ممکن است با مشکلات قاعدگی و کاهش تراکم استخوان مواجه شوند و عوارضی چون ریزش مو، خشکی پوست، و ضعف عضلانی نیز به وجود آید.
به رغم این مشکلات، این افراد معمولاً به دلیل ظاهر ظاهری سالم خود جدی گرفته نمیشوند، در حالی که در واقع با سوءتغذیه و تحلیل ارگانها دست و پنجه نرم میکنند.
رسانههای اجتماعی و پلتفرمهای تصویرمحور نیز به گسترش این اختلال کمک میکنند و تصاویری از تغذیه بینقص و زندگی سالم را به نمایش میگذارند که میتواند به خطای شناختی در افراد منجر شود.
برای درمان این اختلال، یک رویکرد چندوجهی شامل پزشک، متخصص تغذیه و رواندرمانگر ضروری است. روشهایی مانند درمان شناختی-رفتاری و درمان پذیرش و تعهد، به بهبود وضعیت افراد مبتلا کمک میکند.
آگاهیبخشی به جوانان درباره نقدهای فکری در مورد محتوای رسانههای اجتماعی و کاهش زمان مواجهه با تصاویر ایدهآلگرایانه نیز از جمله راهکارهای پیشگیرانه به شمار میرود.