آقای قالیباف! اگر مدارس امن هستند، چرا مجلس هنوز مجازی است؟
میلیونها دانشآموز باید به مدرسه بروند و در کلاسهای درس حاضر شوند، اما هنوز برای برخی نمایندگان امکان حضور مجازی در جلسات مجلس فراهم است؛ تناقضی که این پرسش را مطرح میکند: آیا امنیت برای مسئولان معیار متفاوتی دارد؟
وقتی تصمیم به بازگشایی مدارس گرفته میشود، خانوادهها با نگرانی فرزندانشان را راهی کلاسهای درس میکنند. کودکان و نوجوانان نه انتخابی در این تصمیم دارند و نه میتوانند درباره میزان خطر محیط آموزشی قضاوت کنند. آنها باید به تصمیم مسئولانی اعتماد کنند که بازگشت به فعالیت حضوری را ضروری دانستهاند.
اما همین مسئولان در نهاد قانونگذاری کشور، همچنان امکان استفاده از شیوههای غیرحضوری را در شرایط اضطراری دارند. این تفاوت، بیش از آنکه صرفاً یک موضوع اداری باشد، پرسشی درباره عدالت، مسئولیتپذیری و یکسان بودن معیارهای امنیتی ایجاد میکند.
چرا دانشآموزان باید حضوری باشند، اما نمایندگان نه؟
اگر شرایط کشور به گونهای است که فعالیت مدارس باید به صورت حضوری ادامه پیدا کند، چرا جلسات مجلس هنوز با استفاده از ظرفیتهای غیرحضوری برگزار میشود؟ اگر نگرانیهای امنیتی همچنان پابرجاست، چرا این نگرانیها در تصمیمگیری درباره حضور میلیونها دانشآموز در مدارس به همان اندازه جدی گرفته نمیشود؟
قانون اصلاح ماده یک آییننامه داخلی مجلس، امکان برگزاری جلسات رسمی در محلهای دیگر یا فضای مجازی را در شرایط خاص و اضطراری، با تشخیص هیئترئیسه، پیشبینی کرده است. این سازوکار نشان میدهد مجلس برای مواجهه با شرایط اضطراری، امکان اتخاذ تدابیر متفاوت را در اختیار دارد.
اما مسئله اصلی اینجاست که آیا چنین ملاحظاتی برای دانشآموزان، معلمان و خانوادهها نیز به همان اندازه لحاظ میشود؟ آیا قرار است مردم شرایط را عادی تلقی کنند، در حالی که مسئولان همچنان از ابزارهای احتیاطی برای فعالیت خود استفاده میکنند؟
امنیت نباید به امتیاز مسئولان تبدیل شود
آقای قالیباف! اگر خطر آنقدر جدی است که بخشی از نمایندگان ترجیح میدهند از راه دور در جلسات شرکت کنند، نمیتوان نگرانی خانوادهها درباره حضور فرزندانشان در مدارس را نادیده گرفت. اگر هم شرایط امن است، انتظار میرود مجلس پیش از مطالبه عادیسازی از جامعه، خودش به فعالیت حضوری کامل بازگردد.
این مطالبه نه مخالفت با آموزش حضوری است و نه نادیده گرفتن اهمیت فعالیت مجلس؛ بلکه درخواست برای رعایت یک معیار واحد در مواجهه با امنیت و سلامت مردم است.
خون نمایندگان و مسئولان از خون دانشآموزان رنگینتر نیست. هیچ جایگاه سیاسی، اداری یا اجتماعی نباید باعث شود امنیت یک گروه جدیتر از گروه دیگر تلقی شود.
مجلس خانه ملت است. بهتر است پیش از آنکه از خانوادهها بخواهیم با خیال آسوده فرزندانشان را به مدارس بفرستند، مسئولان نیز نشان دهند که معیارهای امنیتی و تصمیمهای مربوط به بازگشت به شرایط عادی، برای همه یکسان است.
آقای قالیباف! قبل از هر چیز مجلس را حضوری کنید؛ اگر قرار است مردم به عادی شدن شرایط اعتماد کنند، مسئولان باید نخست این اعتماد را با رفتار خود بسازند.