چرا سیاست فشار بر ایران در آمریکا تغییر نمیکند؟
سیاست فشار بر ایران در ایالات متحده، از دیرباز به عنوان یک موضوع ثابت در سیاست خارجی این کشور مطرح بوده است. آیا واقعاً تفاوتی بین رویکردهای دو حزب دموکرات و جمهوریخواه در این زمینه وجود دارد؟
به گزارش فرتاک نیوز؛ جابجایی قدرت میان حزب جمهوری خواه و دموکرات در آمریکا همواره با وعدههایی درباره تغییر سیاست خارجی و تعامل با دیگر کشورها همراه بوده است. در حالی که دموکراتها بر دیپلماسی و مذاکره تأکید دارند، جمهوریخواهان بیشتر به ابزارهای سخت و فشار اقتصادی متکی هستند. اما بررسی تاریخچه سیاستهای آمریکا نشان میدهد که این تفاوتها در رویکرد به ایران، به تغییر در اهداف و مسیرهای راهبردی واشنگتن منجر نشده است.
چرا سیاست فشار بر ایران همیشگی است؟
شواهد نشان میدهد که سیاست فشار بر ایران بخشی از استراتژی کلی ایالات متحده بوده است. دولتهای دموکرات و جمهوریخواه با وجود اختلاف نظرهای سیاسی، همواره به دنبال محدود کردن ظرفیتهای اقتصادی و نظامی ایران بودهاند. این فشارها شامل تحریمهای اقتصادی، محدودیتهای تجاری و حتی عملیات سایبری میشود.
- دولت بایدن تحریمهای ترامپ را حفظ و محدودیتهای جدیدی اضافه کرده است.
- اوباما نیز در کنار دیپلماسی، فشارهای اقتصادی را افزایش داد.
- کلینتون با امضای قوانین تحریمی، دامنه فشارها را گسترش داد.
چه عواملی بر تداوم این سیاست تأثیرگذارند؟
عوامل متعددی بر تداوم سیاست فشار بر ایران تأثیرگذار بوده است. از یک سو، کنگره آمریکا به ویژه اعضای دموکرات، نقش مهمی در شکلگیری این سیاستها ایفا کردهاند. از سوی دیگر، بحرانهای منطقهای و جهانی نیز به شدت بر این روند تأثیر گذاشته است. این فشارها در نهایت باعث میشود که ایران در موقعیت ضعیفتری قرار گیرد و نتواند به راحتی در مذاکرات هستهای شرکت کند.
نقش کنگره در سیاستهای تحریمی
قانونگذاران دموکرات در کنگره همواره در تلاش برای تصویب تحریمهای جدید علیه ایران بودهاند. از تصویب قوانین تحریمی در دوران اوباما تا حمایت از بستههای قانونی جدید در زمان بایدن، این روند نشاندهنده یک تداوم در سیاستهای ایالات متحده است.
- در سال ۲۰۱۰، اوباما قانون تحریمهای جامع را تصویب کرد.
- در سال ۲۰۱۳، سناتورهای دموکرات خواستار افزایش فشارها شدند.
- در آوریل ۲۰۲۴، کنگره بستهای از تحریمها را تصویب کرد.
این سیاستها و تصمیمات نشان میدهد که فشار بر ایران نه تنها یک سیاست انتخاباتی، بلکه یک استراتژی بلندمدت در سیاست خارجی آمریکا است.