سوگند صیادی و سکوتی که شکست؛ بیانیه نیمهشب آموزشوپرورش بهجای پاسخگویی شفاف!
واکنش دیرهنگام وزارت آموزشوپرورش به پرونده سوگند صیادی، بهجای پایان دادن به پرسشها، بر ابهامات افکار عمومی افزود.
واقعاً باید دست مریزاد گفت و خداروشکر کرد که مسئولان محترم وزارت آموزشوپرورش بالاخره از خوابِ سنگینِ بیخبری و سکوت بیدار شدند و در ساعت ۰۰:۱۲ بامداد جمعه ۲۹ آبان ۱۴۰۵ روی خروجی پایگاه اطلاعرسانی دولت، یک موضعگیری رسمی درباره پرونده تلخ دانشآموز کرمانشاهی، سوگند صیادی منتشر کردند!
آن هم چه موضعگیریِ کلی و تکراریای: «در صورت احراز هرگونه قصور یا تخلف از سوی عوامل مدرسه، برخورد قانونی صورت خواهد گرفت... مراقب باشیم برخی فضاسازیهای رسانهای تمرکز جامعه را از حقیقت موضوع باز ندارد.»

این اظهارنظرِ نیمهشب از چند جهت جای نقد جدی و صریح دارد:
۱. واکنشِ دیرهنگام و ساعتِ عجیبِ انتشار!
وقتی افکار عمومی یک استان و کشور در بهت و اندوهِ از دست رفتن یک دانشآموز است، انتظار میرود متولی اصلی تعلیم و تربیت در همان ساعات اولیه با شفافیت، حضور میدانی و پاسخگویی صریح به میدان بیاید؛ نه اینکه پس از موج گسترده اعتراضها و پیگیریهای رسانهای، تازه ساعت ۱۲ شب یادشان بیفتد یک بیانیه کلیشهای روی سایت دولت بگذارند. این تأخیر و زمانبندیِ عجیب، بیش از آنکه نشانه مدیریت بحران باشد، شبیه به رفع تکلیفِ اداری زیر فشار افکار عمومی است.
۲. به جای پاسخگویی شفاف، هشدار به «فضاسازی رسانهای»؟
نکته تأملبرانگیزتر در صحبتهای سخنگوی وزارت آموزشوپرورش، تذکر درباره «فضاسازیهای رسانهای» است! آقای سخنگو! اگر رسانهها و افکار عمومی اینقدر پیگیری نمیکردند و حساسیت نشان نمیدادند، آیا همین اظهارنظرِ ساعت ۱۲ شب هم منتشر میشد؟ به جای متهم کردن فضای رسانهای به دور کردن تمرکزها، بهتر است توضیح دهید که در لحظه حادثه، پروتکلهای حفاظتی، مشاورهای و نظارتی مدرسه دقیقاً کجا بوده و چرا سازوکارهای پیشگیرانه شما از کار افتاده است.
۳. جملههای تکراری که دردی را دوا نمیکند
عبارت «در صورت احراز قصور، برخورد میکنیم» دیگر برای افکار عمومی تکراری و فرساینده شده است. خانوادهها و مردم نمیخواهند بعد از هر فاجعه، فقط وعدهی برخوردِ احتمالی بشنوند؛ آنها میخواهند بدانند چرا اصلاً کار به فاجعه میرسد، چرا نظارت بر مدارس و سلامت روان و امنیت دانشآموزان جدی گرفته نمیشود، و چه تضمینی وجود دارد که فردا دانشآموز دیگری قربانیِ همین ترک فعلها نشود.
کلام آخر:
امانتداری از جان و روان دانشآموزان با بیانیههای نیمهشب و جملاتِ کلیشهای محقق نمیشود. خداروشکر که بالاخره ساعت ۱۲ شب یک اظهارنظر رسمی دیدیم، اما افکار عمومی نه به دنبال انشاهای اداری است و نه با تذکر به رسانهها قانع میشود؛ مردم منتظر شفافیت کامل، گزارش دقیق از کوتاهیها و پاسخگوییِ واقعیِ مدیران مسئول هستند.