خاموش کردن یک لامپ، جای وعدههای بزرگ را نمیگیرد؛ شأن ریاستجمهوری کجاست؟
انتشار تصاویر صرفهجویی در دفتر رئیسجمهور، بار دیگر بحث مرز میان «نمادگرایی مدیریتی» و «حفظ شأن جایگاه ریاستجمهوری» را داغ کرده است؛ منتقدان معتقدند مردم بیش از اقدامات نمادین، منتظر تحقق وعدههای کلان اقتصادی و معیشتی هستند.
در پی انتشار تصاویری از خاموش بودن چراغها و سیستمهای گرمایشی در دفتر رئیسجمهور به عنوان نمادی از صرفهجویی در مصرف انرژی، واکنشهای متفاوتی در فضای رسانهای و افکار عمومی شکل گرفته است. در حالی که حامیان دولت این اقدام را نشانهای از همراهی رئیسجمهور با شرایط کشور و ترویج فرهنگ مصرف بهینه میدانند، بخشی از منتقدان و شهروندان از زاویه دیگری به این موضوع نگاه میکنند.
از دیدگاه منتقدان، جایگاه ریاستجمهوری در کشور دارای شأن، وزن اجرایی و اختیارات کلانی است که افکار عمومی انتظار دارد این جایگاه بیش از آنکه در قابهای نمادین دیده شود، در گرهگشایی از مسائل اساسی مردم و اجرای وعدههای دادهشده خود را نشان دهد.
تجربه افکار عمومی نشان میدهد جامعه در مواجهه با مسائل اقتصادی و مدیریتی، معیار روشنی برای قضاوت دارد: تطابق وعدهها با واقعیتهای ملموس زندگی روزمره. شهروندان زمانی احساس میکنند شأن جایگاههای مدیریتی و حقوق مردم بهطور همزمان حفظ شده است که برنامههای اعلامشده به نتیجه عملی برسد و تغییرات مثبت در سطح کلان کشور قابل لمس باشد.