تهدید خاموش سلامت روان جوانان؛ اعتیاد به گیم جدی‌تر از آنچه فکر می‌کردید

اختلال بازی‌های اینترنتی (IGD) نه تنها در بین نوجوانان، بلکه در بین جوانان نیز یک مشکل سلامت روان قابل توجه است. این نتیجه‌ای است که محققان پس از تجزیه و تحلیل داده‌های نزدیک به ۱۵۰،۰۰۰ نفر در سنین ۱۸ تا ۳۵ سال به آن دست یافته‌اند. این مطالعه در مجله Addictive Behaviors منتشر شده است.

در گفتمان علمی و عمومی، اعتیاد به بازی‌های ویدیویی به طور سنتی به عنوان یک مشکل دوران کودکی و نوجوانی در نظر گرفته می‌شود. با این حال، دوره اوایل بزرگسالی - زمان تحصیل، پیشرفت شغلی و استقلال مالی - نیز با سطوح بالای استرس و بی‌ثباتی روانی همراه است. مطالعات قبلی نشان داده‌اند که بازی می‌تواند به عنوان یک مکانیسم مقابله با اضطراب در این محیط‌ها عمل کند، اما تخمین‌های شیوع بسیار متفاوت است.

تیمی از دانشمندان به رهبری کلودیو لونگوباردی از دانشگاه تورین تصمیم گرفتند داده‌های جمع‌آوری‌شده را سیستماتیک کنند. محققان یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز از مطالعات منتشر شده بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ انجام دادند و ۹۳ مطالعه با ۹۶ نمونه از کشور‌های مختلف را انتخاب کردند. در مجموع، این تجزیه و تحلیل شامل داده‌های ۱۴۹،۶۰۱ شرکت‌کننده با میانگین سنی تقریباً ۲۳.۵ سال بود.

این تجزیه و تحلیل نشان داد که شیوع کلی اختلال بازی اینترنتی در بین بزرگسالان جوان ۶.۱٪ است. به عبارت دیگر، تقریباً از هر شانزده نفر در این گروه سنی، یک نفر مشکلات قابل توجهی در رابطه با رفتار بازی کردن تجربه می‌کند. در نمونه‌هایی که صرفاً شامل افرادی بودند که به طور فعال بازی‌های ویدیویی انجام می‌دادند، این میزان بالاتر بود - تقریباً ۸.۱٪. در نمونه‌های مختلط، شامل گیمر‌ها و غیر گیمرها، شیوع ۵.۵٪ تخمین زده شد.

اختلال بازی اینترنتی با از دست دادن کنترل بر رفتار بازی و پیامد‌های منفی برای عملکرد تحصیلی، شغلی، روابط اجتماعی و سلامت روان مشخص می‌شود. برخلاف بازی کردن مکرر، این اختلال یک اختلال بالینی قابل توجه است و به عنوان یک تشخیص در ICD-۱۱ شناخته شده است.

نویسندگان تأکید کردند که این موضوع مربوط به آسیب بازی‌های ویدیویی به طور کلی نیست، بلکه خطرات آن برای بخش آسیب‌پذیر جوانان است. حتی نرخ شیوع ۵ تا ۸ درصدی نیز نشان دهنده میلیون‌ها فرد آسیب‌دیده در سراسر جهان است. به گفته محققان، این یافته‌ها بر لزوم شناسایی زودهنگام رفتار‌های مشکل‌ساز بازی و رویکرد‌های یکسان‌تر برای تشخیص آن، به ویژه در محیط‌های آموزشی و بالینی، تأکید می‌کند.