دوبهم زنی و باندبازی در تیم ورزشی توسط مربی ممنوع!
مدیریت مربی از طریق باندبازی و دوبهم زنی در تیم ممنوع است.
محسن بابادی؛ دو تا از ویژگیهای ناپسند یک مربی که هم در دراز مدت به وجهه و حیثیت وی لطمه می زند و هم سبب بروز مشکلات روحی و ایجاد حواشی برای یک بازیکن و حتی تیم می شود، سوظن یا بدبینی بیش از حد نسبت به بازیکنان یا تظاهر به این موضوع است. دیگری باندبازی مربی در تیم است، به گونهای که این ویژگیها سبب سلب اعتماد و حتی نفرت بازیکنان از مربی خود می شود.
برخی از مربیان به غلط آموختهاند که یکی از شیوههای مدیریت تیم، باندبازی است. به گونهای که در تیم شاهد چند دستگی و اصطلاحا لیست خوبها و بدها بوده و برخی بازیکنان چشم و گوش مربی در مجموعه تیم و به نوعی خبر رسان وی میباشند و مشاهده میشود در سرنوشت بازیکنانی که مورد علاقه آن مربی و حتی خبرچینان نیستند، فراز و نشیبهای فراوانی در زمان حضورشان در آن تیم وجود دارد.
در این راستا عدهای که بیشتر مورد توجه مربی و به اصطلاح باند و رفقای وی تلقی میشوند، اجازه هر گونه برخورد و تصمیمگیری در تیم در خصوص دیگر بازیکنان را به خود داده و اگر بازیکنی به هر علت ساز مخالف یا حرفی یا رفتاری از وی سربزند که مستوجب گزارش دادن بازیکنان باندی جهت خودشیرینی و خوش خدمتی باشد، به جز آن صحبتها، چند تای دیگر نیز روی آن گذاشته و با تفکرات و دیدگاههای منفی خود تجزیه و تحلیل و نتیجه گیری نموده و خروجی آن را با اغراق چنان به گوش سرمربی رسانده و وی را تحریک میکنند که بازیکن یاد شده خصوصا اگر درباره نحوه تمرینات یا ظاهر و رفتار مربی کوچکترین اظهار نظری کرده باشد، در اسرع وقت از حضور در تمرینات و مسابقات محروم شده و اگر فیکس باشد، برای مدتها نیمکت نشین و اگر نیمکت نشین باشد، باید در حسرت حضور چند دقیقهای در یک مسابقه دوستانه مدت ها انتظار بکشد و اگر شدت این گزارش دهیها به گونهای باشد که بتواند تاثیر زیادی روی مربی بگذارد، آن گاه این بازیکن حتی در لیست تیم جایی نداشته و نه تنها سرخورده شده، بلکه ممکن است مجبور شود تیم را برای همیشه ترک کند.
اما امتیازاتی که چشم و گوشهای مربی میگیرند، شامل حضور دایم در تمامی مسابقات به صورت بازیکن فیکس، مرخصیهای گاه و بیگاه، غیبتهای مکرر و حضور دل بخواهی در تمرینات، دریافت پاداش بیشتر، رفتن به مهمانیها و مراسم خصوصی با مربی، غذا خوردن سرمیز مربی، حضور بیش از حد عرف در اتاق استراحت و دوروبر مربی، تعیین تکلیف در خصوص نحوه برگزاری تمرینات، سیستم و تاکتیکهای تیم، شیوه ارنج و تعویضها و...خواهد بود.
بدون تردید این گونه مربیان بسیار ضعیف النفس بوده و اختیار خود را تماما در اختیار این بازیکنان گذاشته و به معنای واقعی کلمه آبروی یک مربی مقتدر و رهبر را میبرند. این گونه مربیان غالبا شکاک بوده و احتمالا از برخی مشکلات روحی روانی نیز رنج میبرند.
اما گونه دیگری از مربیان هستند که از باند و بازیکنان مدنظر خود استفاده ابزاری نموده و ضمن استفاده از آمار، اطلاعات و گزارشهای آنها در تیم، هیچ باجی به آنها در هیچ زمینهای نداده و حداقل اگر آن رذیلت اخلاقی را دارند، اما اقتدار خود را حفظ نموده و از نزدیک شدن بیش از حد بازیکن به حریم خود جلوگیری می کنند که این مورد هم چندان قابل قبول نیست.
اما نکته دیگری که در میان برخی مربیان رایج است، تلاش برای ایجاد اختلاف و تنش میان بازیکنان به صورت نامحسوس است. به گونهای که با انواع تهدیدات حضوری و پنهانی، سبب سلب آرامش بازیکنان شده و در خلوت با هر کدام از بازیکنان، بدگویی بازیکن دیگر را کرده تا آنها با هم صمیمی نشده و از هم دور و دورتر شوند تا بلکه شاید توطئهای علیه وی در تیم تشکیل ندهند. مثلا به بازیکن یاد شده می گوید با فلان بازیکن به فلان دلیل هیچ گونه ارتباطی نداشته باش، با وی بیرون نرو، تماس نگیر، صمیمی نشو و... زیرا آدم درستی نیست و فلان مسایل را دارد و پشت سر تو فلان حرف را به من زده و مسایلی از این دست. حتی از آنها می خواهد این موضوع را به صورت راز نزد خود نگهداشته و به هیچ کس نگویند. آنها چون حس میکنند آن مربی دلسوز و خیرخواه آنها بوده که ایرادات فلان بازیکن را گفته و از وی خواسته از مصاحبت با آن بازیکن امتناع کند، حرف وی را تمام و کمال می پذیرند. اما پس از یکی دو سال یا سالهای بعد که آن بازیکنان از نظر سن و سال بزرگتر شده یا همدیگر را در تیمهای دیگر یا حتی جامعه می بیینند و مرور خاطرات می کنند، متوجه می شوند که مربی یاد شده فرد سالمی نبوده و به آنها دروغ میگفته و همان اندک احترام و اعتماد باقیمانده به آن مربی را هم از دست می دهند.
گاها مشاهده شده برخی مربیان به جهت مدیریت بر تیم و جلوگیری از حواشی، این چند مورد را به صورت ترکیبی با هم اجرا میکنند که نه تنها سبب رشد و پیشرفت تیم و بازیکنان نمیشود، بلکه دیدگاه و نگرش آنها را نسبت به ورزش نیز تغییر داده و چه بسا برخی از بازیکنان یاد شده این کار و روش مربی را پسندیده و آن را الگوی خود در زندگی و ورزش قرار داده و این گونه میشود که ورزشکاران و مربیانی با این شیوههای نادرست پرورش یافته و در آینده تحویل جامعه ورزشی خواهد شد. چرا که احساس می کنند این گونه کار کردن، مسلک و روش درستی است. در چنین تیمی هیچ کدام از بازیکنان آرامش و تمرکز نداشته و مسیر صحیح و اصولی آموزش و پیشرفت در ورزش را طی نمی کنند.
در خاتمه امیدوارم اگر مربیان عزیز دارای این شرایط می باشند، در اخلاق و رفتار خود تجدیدنظر نموده و صداقت و مدیریت خوبی همراه با رعایت اصول اخلاقی و انسانی را سرلوحه کار خود قرار دهند، نه شیوههای غیراخلاقی مدیریتی را. چرا که هرچقدر هم فنی و بادانش باشند، دیر یا زود انگشت نمای جامعه ورزشی شده و بدون تردید برای همیشه از صحنه مربیگری کنارشان خواهند زد.*
برای ورود به کانال تلگرام فرتاک نیوز کلیک کنید.