چگونه از افسردگی سالمندان جلوگیری کنیم؟

به گزارش فرتاک نیوز؛ به نقل از سلامت‌نیوز، هفته ملی سالمندان از ۴ تا ۱۰ مهرماه، فرصتی برای توجه به مسائل روانی این گروه سنی است. این سؤال مطرح می‌شود که آیا می‌توان سالمندی را تجربه کرد که افسردگی و انزوا بخشی از آن نباشد؟ در ایران، سالمندان با مشکلات اقتصادی متعددی مواجه‌اند و این امر به حفظ سلامت روانی آن‌ها آسیب می‌زند. بسیاری از خانواده‌ها تغییرات رفتاری سالمند خود را به سن او نسبت می‌دهند و به همین دلیل مشکلات روحی او را نادیده می‌گیرند. طبق آمارهای موجود، حدود ۲۰ درصد از سالمندان کشور به یکی از انواع اختلالات روحی، به‌ویژه افسردگی، مبتلا هستند.

مشکلات روحی سالمند را به پای سن او نگذارید

سالمندی در بسیاری از افراد زمانی آغاز می‌شود که نقش‌های اجتماعی آن‌ها کاهش می‌یابد؛ از جمله از دست دادن شغل، کاهش رفت‌وآمدها و تغییر در جایگاه خانواده. این تغییرات می‌تواند منجر به افسردگی شود. متخصصان تأکید می‌کنند که سالمندی به معنای پایان زندگی نیست، بلکه خانواده و جامعه باید فرصت‌هایی برای مشارکت سالمندان فراهم کنند. رضا نصری، متخصص طب سالمندی، می‌گوید: «تغییرات رفتاری سالمند نباید نادیده گرفته شود. کم‌حرفی و انزوا ممکن است نشانه‌های یک مشکل روانی باشد، نه صرفاً نتیجه بالا رفتن سن.» او همچنین اشاره می‌کند که افزایش سن به معنای آسیب‌پذیری بیشتر از نظر روحی است و مشکلات روحی اگر نادیده گرفته شوند، می‌توانند کیفیت زندگی را تحت تأثیر قرار دهند.

اهمیت حضور سالمندان در جمع‌ها

جلوگیری از افسردگی سالمندان تنها به تشخیص بیماری محدود نمی‌شود. مهم است که سالمندان احساس کنند هنوز عضوی از زندگی‌اند. اگر سالمندی از جمع‌های خانوادگی دور شود، ممکن است احساس کند که نقشی ندارد. نصری بر لزوم حضور سالمندان در جمع‌های دوستانه تأکید می‌کند و می‌گوید: «سالمندان باید در زندگی اجتماعی خود فعال بمانند و نظرات خود را بیان کنند.»

اختیارات سالمندان را از آنها نگیرید

اگر سالمند احساس کند که زندگی‌اش بی‌روح شده، باید چه کند؟ نصری پیشنهاد می‌کند که تغییرات کوچک می‌تواند مفید باشد؛ مانند حفظ ارتباط با دوستان یا پیگیری یک علاقه جدید. او تأکید می‌کند که خانواده باید اختیارات سالمند را حفظ کند و او را در تصمیم‌گیری‌ها مشارکت دهد. نصری همچنین بیان می‌کند: «این توصیه‌ها به معنای آن نیست که می‌توان افسردگی را تنها با معاشرت درمان کرد. اگر تغییرات قابل توجهی در رفتار سالمند مشاهده شد، باید برای ارزیابی تخصصی اقدام شود.»

اینجا پایان راه نیست

متخصصان تأکید می‌کنند که سالمندی فعال به معنای انکار محدودیت‌ها نیست. با افزایش سن، توان جسمی کاهش می‌یابد و برخی فعالیت‌ها ممکن است ممکن نباشند. نصری می‌گوید: «پاسخ به این سؤال که آیا سالمندی پایان راه است، بیشتر به ارتباطات اجتماعی و مشارکت فرد بستگی دارد. توجه به سلامت روان و حفظ ارتباطات می‌تواند سال‌های سالمندی را به بخشی معنادار از زندگی تبدیل کند.