استقلال خوزستان جای تصمیمهای خودسرانه نیست؛ ابوالقاسمپور باید ابقا شود
مدیرعامل گروه ملی صنعتی فولاد ایران با برکناری بهنام ابوالقاسمپور موافقت نکرده است؛ پس اعضای هیئتمدیره با چه پشتوانهای به دنبال تغییر مدیرعامل بودهاند؟ وقتی مدیریت مجموعه مالک بر ادامه فعالیت مدیرعامل فعلی تأکید دارد، نادیده گرفتن این موضع میتواند هزینه مدیریتی سنگینی داشته باشد و حتی صندلی برخی اعضای هیئتمدیره را به خطر بیندازد.
اتفاقات اخیر استقلال خوزستان بیش از آنکه یک جابهجایی ساده مدیریتی باشد، نشانهای از اختلاف در ساختار تصمیمگیری باشگاه است؛ اختلافی که حالا با موضع صریح علیرضا خانی، مدیرعامل گروه ملی صنعتی فولاد ایران، ابعاد جدیتری پیدا کرده است.
خبر برکناری بهنام ابوالقاسمپور و انتخاب جانشین برای او در شرایطی منتشر شد که خانی این تصمیم را تأیید نکرد و اعلام کرد چنین اقدامی بدون هماهنگی با سهامدار عمده و بانک ملی انجام شده است. همین موضعگیری کافی است تا یک پرسش اساسی مطرح شود: چرا اعضای هیئتمدیره باید در موضوعی به این اهمیت، بدون هماهنگی با مدیریت مجموعه مالک حرکت کنند؟
وقتی مالک حمایت میکند، چرا باید مدیرعامل تغییر کند؟
در ساختار یک باشگاه، تصمیمگیری درباره مدیرعامل نمیتواند به میدان اختلاف و رقابت داخلی تبدیل شود. هیئتمدیره مسئولیت و اختیارات مشخصی دارد، اما این اختیارات باید در چارچوب اساسنامه، مصوبات معتبر و ساختار مالکیت باشگاه اعمال شود.
در ماجرای استقلال خوزستان، موضع مدیریت گروه ملی صنعتی فولاد ایران مشخص است؛ خانی خبر برکناری ابوالقاسمپور را رد کرده و بر ادامه فعالیت او تأکید داشته است. بنابراین انتظار منطقی این است که مدیرعامل فعلی در سمت خود باقی بماند و هیچ جابهجایی بدون هماهنگی و طی مراحل قانونی دنبال نشود.
فرتاک ورزشی از ابقای بهنام ابوالقاسمپور حمایت میکند و معتقد است در شرایط فعلی، حفظ ثبات مدیریتی باید در اولویت قرار بگیرد. اگر قرار است عملکرد مدیرعامل مورد ارزیابی قرار گیرد، این کار باید با معیارهای روشن و در مسیر قانونی انجام شود، نه با تصمیمهایی که زمینهساز تنش و بیاعتمادی در باشگاه میشوند.
صندلی اعضای هیئتمدیره هم در معرض بازنگری است
نکته مهمتر، مسئولیت اعضای هیئتمدیره در قبال اتفاقات اخیر است. اگر آنها بدون هماهنگی لازم با مدیریت گروه ملی صنعتی فولاد ایران برای تغییر مدیرعامل اقدام کرده باشند، باید پاسخگوی این تصمیم باشند. نمیتوان از یک طرف بر ضرورت هماهنگی در اداره باشگاه تأکید کرد و از طرف دیگر، در مهمترین تصمیم مدیریتی چنین اصلی را نادیده گرفت.
مدیریت گروه ملی صنعتی فولاد ایران این حق را دارد که عملکرد ساختار مدیریتی باشگاه را بررسی کند و در صورت احراز اقدام خارج از چارچوب اختیارات، درباره ادامه همکاری با اعضای هیئتمدیره تصمیم بگیرد. به همین دلیل، احتمال جابهجایی برخی اعضا یا بازنگری در ترکیب هیئتمدیره را نمیتوان نادیده گرفت.
استقلال خوزستان امروز بیش از هر زمان دیگری به انسجام نیاز دارد. اختلافات داخلی، تصمیمهای موازی و رقابت بر سر صندلیهای مدیریتی فقط انرژی باشگاه را هدر میدهد و تمرکز مجموعه را از مسائل اصلی دور میکند.
حالا توپ در زمین اعضای هیئتمدیره است؛ آنها باید توضیح دهند که چرا بدون هماهنگی لازم به سمت تغییر مدیرعامل رفتند و چه ضرورتی پشت این تصمیم وجود داشته است.
