ردپای تفکر کیروشی در شکست پرسپولیس؛ استقلال چگونه برانکو را غافلگیر کرد؟
دربی ۸۴ فقط یک شکست برای پرسپولیس نبود؛ نمایشی بود از برتری دوندگی، نظم دفاعی و پرسینگ استقلال که توانست یکی از آمادهترین تیمهای برانکو ایوانکوویچ را از جریان همیشگی بازیاش خارج کند.
شکست سه بر یک پرسپولیس مقابل استقلال در شهرآورد هشتاد و چهارم، یکی از غیرمنتظرهترین اتفاقات فوتبال ایران در بهمن ۱۳۹۵ بود. سرخپوشان که با عملکردی درخشان در لیگ برتر صدرنشین بودند، در ورزشگاه آزادی برابر تیم علیرضا منصوریان تسلیم شدند؛ تیمی که در آن مقطع با مشکلات مدیریتی و حاشیههای مختلف دستوپنجه نرم کرده بود، اما در روز دربی چهرهای کاملاً متفاوت نشان داد.
پرسپولیس در این مسابقه برخلاف دیدارهای قبلی نتوانست فوتبال مسلط و هماهنگ خود را به نمایش بگذارد. استقلال با شناخت دقیق از نقاط قوت حریف، اجازه نداد هافبکهای برانکو کنترل بازی را در اختیار بگیرند و با دوندگی بالا، سرخها را به اشتباه انداخت.
پرسینگ استقلال؛ نسخهای الهامگرفته از فوتبال کیروش
یکی از مهمترین عوامل برتری استقلال، فشار مداوم بازیکنان این تیم در میانه میدان بود. کادر فنی منصوریان بهخوبی میدانست برای متوقف کردن پرسپولیس باید ارتباط میان خطوط این تیم را قطع کند و اجازه ندهد هافبکهایی مانند محسن مسلمان با آزادی عمل همیشگی بازیسازی کنند.
فرشید اسماعیلی و امید نورافکن در این مسابقه نقش مهمی در اجرای برنامه استقلال داشتند. دوندگی و پرسینگ آنها باعث شد خط میانی پرسپولیس از تمرکز خارج شود و بازیکنان این تیم نتوانند مانند هفتههای گذشته جریان مسابقه را مدیریت کنند.
سبک بازی استقلال شباهتهایی به فوتبال دفاعی و منظم تیم ملی تحت هدایت کارلوس کیروش داشت؛ رویکردی که بر فشردگی خطوط، بستن فضاها و استفاده از فرصتهای انتقال به حمله استوار بود. منصوریان نیز با چنین نقشهای توانست برانکو را در یکی از مهمترین مسابقات فصل به دردسر بیندازد.
از مهمانی پیش از دربی تا اشتباهات تاکتیکی برانکو
در کنار مسائل فنی، حاشیههای پیش از مسابقه نیز در روایت آن دربی مورد توجه قرار گرفت. در گزارشهای منتشرشده پس از بازی، به مهمانی پیش از شهرآورد و شوخی برخی بازیکنان پرسپولیس با جوانان استقلال اشاره شده بود؛ اتفاقی که میتوانست انگیزه مضاعفی برای بازیکنان جوان منصوریان ایجاد کند.
از سوی دیگر، گل زودهنگام پرسپولیس و یادآوری پیروزی چهار بر دو در دربی قبلی، شاید این تصور را در میان سرخپوشان ایجاد کرده بود که میتوانند بار دیگر به یک برد پرگل برسند. اما استقلال خیلی زود واکنش نشان داد و با گلهای پیاپی، جریان مسابقه را به سود خود تغییر داد.
تصمیمهای برانکو نیز در جریان بازی با انتقادهایی روبهرو شد. تغییرات در ترکیب و استفاده از رامین رضاییان و حسین ماهینی در نقشهای متفاوت، از جمله مواردی بود که درباره آن بحث شد. پرسپولیس در این مسابقه فاصله زیادی میان خطوط خود داشت؛ هافبکها و مهاجمان هماهنگی لازم را نداشتند و مدافعان نیز در بسیاری از صحنهها بدون حمایت کافی باقی میماندند.
با وجود این شکست سنگین، دربی ۸۴ پایان قدرتنمایی پرسپولیس نبود و استقلال نیز قرار نبود از آن پس همه مسابقاتش را با پیروزی پشت سر بگذارد. این مسابقه بار دیگر نشان داد در فوتبال، نامها و جایگاه تیمها تضمینی برای پیروزی نیستند و تیمی که بهتر برنامهریزی کند و در زمین منسجمتر باشد، میتواند معادلات را برهم بزند.