خون بازی در یکی از مدارس دخترانه / نظارت معلمان و مدیران کجا رفته است؟!
، سلمان زند؛ این ففط یک خبر نیست، یک معضل عجیب است. روزگاری خط خطی کردن میز و نیمکت ها خود آسیب و معضلی در مدارس محسوب می شد. دانش آموزان با خودکار و گاه تیغ های باز شده از مدادتراش نام خود یا جمله و شعری را بر نیمکت می نوشتند. در واقع می تراشیدند. کار پسندیده ای نبود، اما نه خود آزاری بود و نه دیگر آزاری. مصداقی کودکانه از بازیگوشی یا حداکثر نشانی از پرخاشگری بود. آن هم معمولا در مدارس پسرانه دیده می شد و دختران کمتر چنین رفتارهایی داشتند.
حال اما شاهد خون بازی هستیم، آسیب زدن به خود، نه نیمکت، آن هم در مدارس دخترانه! رفتاری که حتی در مقاطعی و در برخی شهر ها مثل تهران مد هم شد. مساله حادتر از چیزی است که گفته می شود و باید در مورد آن حساسیت ها بیشتر شود.
تحلیل موضوع و اظهار نظر روانشناسان و جامعه شناسان در کنار پیگیری آموزش و پرورش می تواند راهگشا باشد. بیش از همه اما، خانواده ها باید بدانند؛ هم از خون بازی، هم دیگر مسائل. از چرایی و نشانه های آن و شیوه برخورد با موضوع.
پرخاشگری طبیعتا در هر نوجوان دانش آموزی ممکن است دیده شود ، اما چگونگى نشان دادن آن قطعا اهمیت بسیاری دارد. «خون_بازی» بار اول ممکن است ناشی از پرخاشگری درونی فرد باشد، اما بعدها ممکن است به «مد» یا نشانه ای برای هویتی دیگر گونه تبدیل شود. نمادی برای بیان هویتی خاص. که اگر به این مرحله برسد برخورد با آن دشوار خواهد بود.
مواردی که چه بسا معلمان و مربیان و مدیران ما در آموزش و پروش هم از آنها غافلند. اگر غافل نبودند در ماجرای پیش آمده در مدرسه ای در کرمانشاه، مسئولان مدرسه، دانش آموزان را وادار به سکوت نمی کردند و نمی خواستند که به خانواده هایشان چیزی نگویند.
آنچه هست، معضل تا پنهان بماند درمان نمی شود. قطعا حال که موضوع رسانه ای شده همه بیشتر پیگیر خواهند شد. هم از سوی آموزش و پرورش، هم خانواده ها و حتی بهزیستی و...
امیدواریم با رسانه ای شدن موضوع، شاهد پیگیری جدی ماجرا باشیم. پیگیری جدی و علمی نه حذف صورت مسأله و مثلا اخراج احتمالی دانش آموزان درگیر در #خون_بازی!
برای ورود به کانال تلگرام فرتاک نیوز کلیک کنید.