ایران و دو اهرم قدرت؛ کنترل هرمز یا حفظ اورانیوم!؟

محمدعلی وکیلی؛ در سرمقاله روزنامه ابتکار نوشت؛ ظاهراً تصمیم‌گیرندگان کشور در نقطه انتخاب راهبردی هستند. انتخاب بین دو اهرم قدرت. یکی اهرم ژئوپلتیک، طبیعی، دائمی، غیرقابل تغییر، غیرقابل انتقال، به نام تنگه هرمز و دیگری اهرم فناوری، اکتسابی، علمی، قابل انتقال، قابل تعلیق، به نام اورانیوم.

بی‌تردید اولویت ایران حفظ و پاسداری از هر دو اهرم (ژئوپلتیک و راهبردی) می‌باشد.

با تکیه بر مزیت‌های منحصربفرد تنگه، قدرت چانه‌زنی برای حفظ دست‌آوردهای هسته‌ای را بالا برده‌ایم. بنابراین اولویت ایران در گام اول حفظ همزمان هر دو اهرم می‌باشد.

در نقطه مقابل اولویت آمریکا و اسرائیل در گام اول حذف هر دو می‌باشد.

در نظام احتمالات و در میانه تنش و معادله یا هیچ یا یکی، آن یکی کدام است؟

باز هم تکرار می‌کنم آرزوی هر ایرانی باغیرت حفظ هر دو اهرم ‌بهره‌مندی مشروع کشور از مزیت‌های تنگه و حفظ اورانیوم ۶۰ درصد می‌باشد.

اما اگر بنا به مصلحت، مجبور به چشم‌پوشی از یکی برای حفظ دیگری باشیم؛ آنگاه این سؤال مهم است کدام یکی؟

معتقدم نقش تنگه محدود به ارزش‌های جغرافیایی نیست بلکه نقطه اتکایی شریان حیاتی اقتصاد جهانی است. در این جنگ معلوم شد که قدرت بازدارندگی تنگه به مراتب بیش از بمب اتم است.

هیچ کدام از اهرم‌های قدرت، مزیت‌های تنگه را ندارند. جهان به خاطر تنگه مقابل خواسته‌ای نامشروع آمریکا ایستاد.

گنج تنگه، لیگ بازی ایران را تغییر داده است و ما را وارد کلوپ چهار قدرت برتر جهان کرده است.

حفظ موقعیت ایران بر تنگه، قدرت چانه‌زنی کشور برای بهره‌مندی از مزایای فناوری هسته‌ای را فراهم می‌آورد.

هرمز تقدیر ایران برای تغییر خود ‌و تعدیل قدرت‌های شرور حاکم بر عالم است. معجزه تنگه اخلاقیات و شیوه حکمرانی و منش حضور ایران در صحنه جهانی را تغییر خواهد داد.

هرمز معبر کارآمدی و جبران عقب‌ماندگی‌های ایران است. بنابراین به عنوان یک ایرانی توصیه‌ام به تصمیم‌گیرندگان، حفظ و صیانت از موقعیت کنونی ایران بر تنگه هرمز است.

به عبارتی تثبیت موقعیت کنونی ایران بر تنگه، باید به خط قرمز غیرقابل خدشه تبدیل گردد.