هارمونی تثلیث خیابان ، میدان ، دیپلماسی

بهزاد حاتم زاده؛ القای اختلاف و تشتت میان سه‌گانه فوق بازی نخ‌نمای اپوزیسیون خارج از کشور و دشمنان مستأصلی است که هر شب با مشاهده سونامی مردم در خیابان در کنار عزت دیپلماتیک و دست های بر ماشه میدان واقعاً دچار تحیر و درماندگی شده‌اند. کمتر کسی فکر می‌کرد که در فردای شهادت رهبری و فرماندهان استراتژیک و قله‌های دیپلماسی چون شهیدان لاریجانی و خرازی شیرازه نظام این گونه چفت و بست محکم و پولادینی داشته باشد.

جامعه شناسان و مورخان تاریخ تمدن بر این اصل متفق القول بودند که تمدن‌ها و نظام‌های سیاسی و اجتماعی پس از چند صباحی جوشش و خروش همینکه گدازه‌های آتشفشان « نهضت » Movement در دامنه  سازمان و نهاد  institution تصلب و تجسد یابد از توفندگی و بالندگی باز می ایستند و دچار اینرسی و لختی نهادی می‌شوند ‌‌.

نظام و مردم حاکم بر ایران پس از انقلاب ۵۷ یکی از موارد نقض این قانون جامعه شناختی بود . چرا که برای اولین بار بر دوگانه Dichotomy نهضت و نهاد خط بطلان کشید و هم آغوشی و هماوردی این دو را در جریان و گذران تاریخ به اثبات رساند . توجه بر نهضت مداوم آن چنان برای مارکسیست‌ها اهمیت داشت که کسانی چون تروتسکی را وادار به پذیرش نظریه « انقلاب مدام» کرد . اما در ایران اسلامی پساانقلاب بدون تجویز نسخه انقلاب مدام سازمان و نهادهای جمهوری اسلامی در سکینه و آرامش راهبردی خود جوهره انقلابی و نهضت خود را حفظ کرد و حضور سونامی وار این شب‌های مردم بعنوان پشتوانه دیپلماسی و میدان شاهد صادق این مدعاست . 

بدون تعارف این تدبیر مصداق معجزه است. گویی قوه عاقله نظام بصورت سیستماتیک و سیستمیک این روزها در غیاب رئوس اصلی خود در یک هارمونی بی‌نقص تدبیر و تمشیت امور می کند .

از این رو هر صدایی چه از داخل و چه از خارج در صدد نقب در این قلعه آهنین و سد سدید برآید محکوم به تلاش در راستای انحراف از این بنیان مرصوص است و به هیچ وجه قابل استماع و استناد نیست .