بیماری خاموش؛ چرا نباید کلامیدیا را دست‌کم بگیرید؟ / از علائم تا درمان عفونت جنسی

کلامیدیا یکی از عفونت‌های شایع منتقله از راه جنسی است که عامل آن باکتری Chlamydia trachomatis است. این عفونت می‌تواند زنان و مردان را درگیر کند و در صورت تشخیص دیرهنگام یا درمان نشدن، عوارض مختلفی ایجاد کند. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های کلامیدیا این است که بسیاری از افراد مبتلا ممکن است هیچ علامت مشخصی نداشته باشند و بدون اطلاع از ابتلا، عفونت را به شریک جنسی خود منتقل کنند.

کلامیدیا بیشتر از طریق رابطه جنسی واژینال، مقعدی یا دهانی منتقل می‌شود. تماس با ترشحات آلوده می‌تواند عامل انتقال باشد و به همین دلیل استفاده صحیح از کاندوم در کاهش خطر ابتلا نقش مهمی دارد.

علائم کلامیدیا چیست؟

علائم کلامیدیا ممکن است چند هفته پس از تماس با عامل عفونت ظاهر شوند یا فرد اصلاً علامتی نداشته باشد. در مردان، سوزش هنگام ادرار، ترشح غیرطبیعی از آلت تناسلی و گاهی درد یا تورم بیضه‌ها از علائم احتمالی هستند.

در زنان نیز ممکن است ترشح غیرطبیعی واژن، سوزش هنگام ادرار، درد هنگام رابطه جنسی یا خونریزی غیرطبیعی مشاهده شود. درد قسمت پایین شکم نیز می‌تواند در برخی افراد وجود داشته باشد.

اگر عفونت درمان نشود، ممکن است به بخش‌های بالاتر دستگاه تناسلی زنان گسترش پیدا کند و زمینه‌ساز بیماری التهابی لگن شود. این مسئله می‌تواند در برخی موارد خطر ناباروری یا بارداری خارج رحمی را افزایش دهد.

کلامیدیا چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص کلامیدیا معمولاً با آزمایش انجام می‌شود و نمی‌توان تنها بر اساس علائم درباره ابتلا به آن تصمیم گرفت. پزشک ممکن است با توجه به شرایط فرد، آزمایش ادرار یا نمونه‌گیری از ناحیه تناسلی را درخواست کند.

افرادی که شریک جنسی مبتلا دارند یا رابطه جنسی محافظت‌نشده داشته‌اند، ممکن است به آزمایش نیاز داشته باشند؛ حتی اگر هیچ علامتی نداشته باشند.

کلامیدیا یک عفونت باکتریایی است و با آنتی‌بیوتیک قابل درمان است. دارو باید دقیقاً مطابق تجویز پزشک مصرف شود و قطع خودسرانه درمان می‌تواند مشکل‌ساز باشد. شریک یا شرکای جنسی نیز در صورت تشخیص عفونت باید ارزیابی و در صورت نیاز درمان شوند تا احتمال انتقال مجدد کاهش پیدا کند.

پیشگیری از کلامیدیا چگونه است؟

مهم‌ترین راه‌های کاهش خطر ابتلا، استفاده صحیح و مداوم از کاندوم، کاهش تعداد شرکای جنسی و انجام آزمایش در شرایط پرخطر است. آزمایش‌های دوره‌ای برای افرادی که در معرض خطر بیشتری قرار دارند می‌تواند به شناسایی موارد بدون علامت کمک کند.

در صورت مشاهده ترشح غیرطبیعی، سوزش ادرار، درد لگنی یا سایر علائم مشکوک، مراجعه به پزشک اهمیت دارد. همچنین بهتر است تا زمان مشخص شدن وضعیت عفونت و تکمیل درمان، از رابطه جنسی طبق توصیه پزشک پرهیز شود.