چرا لنز شبانه برای بعضی بچهها جواب میدهد اما برای بعضی نه؟
همه کودکان به طور یکسان از لنزهای شبانه برای نزدیک بینی بهره نمیبرند
متخصصان ژنتیک چینی توضیحی احتمالی برای این موضوع یافتهاند که چرا لنزهای شبانه - یکی از محبوبترین درمانها برای نزدیکبینی دوران کودکی - برای همه مؤثر نیست. مشخص شده است که اثربخشی این درمان ممکن است به ژنهای مسئول عملکرد شبکیه بستگی داشته باشد. این مطالعه در مجله Eye and Vision (EV) منتشر شده است.
لنزهای شبانه، لنزهای سخت مخصوصی هستند که در طول شب استفاده میشوند و به طور موقت قرنیه را تغییر شکل میدهند. این کار به کند شدن رشد کره چشم و در نتیجه پیشرفت نزدیکبینی کمک میکند. این روش به طور گسترده در کودکان، به ویژه در کشورهای آسیایی، که میزان نزدیکبینی به حد اپیدمی رسیده است، استفاده میشود.
با این حال، متخصصان مدتهاست متوجه شدهاند که لنزها برای همه کودکان به یک اندازه خوب عمل نمیکنند. عوامل رایجی مانند سن یا درجه نزدیکبینی تنها یک نشانه تقریبی از مؤثر بودن این روش ارائه میدهند.
محققان تصمیم گرفتند از منظر دیگری - ژنتیک - به این موضوع بپردازند. آنها DNA ۵۴۵ کودک را که به مدت یک سال از لنزهای ارتوکانتکت استفاده کرده بودند، مطالعه کردند و الگوی جالبی یافتند: افرادی که بینایی آنها راحتتر تثبیت میشد، شیوع بالاتری از جهشهای خاص در ژنهای مرتبط با شبکیه داشتند.
دو ژن به طور ویژه مهم تشخیص داده شدند: LCA۵، که با حفظ گیرندههای نوری (سلولهای حساس به نور) مرتبط است، و RIMS۲، که بر درک کنتراست تأثیر میگذارد. برخی از تغییرات ژنتیکی مؤثر بر رشد چشم نیز شناسایی شدند. این اکتشافات برای اولین بار اثربخشی ارتوکراتولوژی را به ویژگیهای ژنتیکی در کودکان مرتبط میکند.
دکتر شینگجی مائو، یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: «مطالعه ما راه را برای یک رویکرد شخصیسازیشده برای درمان نزدیکبینی هموار میکند.» «در آینده، ممکن است بتوانیم صرفاً با تجزیه و تحلیل DNA پیشبینی کنیم که چه کسی از درمان سود خواهد برد.»
دانشمندان تأکید میکنند که این نتایج اولیه هستند و برای تأیید به مطالعات بزرگتری نیاز است. با این وجود، این میتواند گامی مهم در جهت متناسبسازی درمان برای هر کودک به صورت جداگانه و اجتناب از روشهای ناکارآمد و وقتگیر باشد.
