پایان کابوس «مه مغزی»؛ چگونه بدون دارو تمرکز خود را پس بگیریم؟

فراموشی، کاهش تمرکز و ناتوانی در انجام همزمان چند کار، از جمله علائمی است که بیماران سرطانی آن را با نام «مه مغزی» می‌شناسند. این وضعیت ناشی از التهاباتی است که شیمی‌درمانی در بدن ایجاد کرده و با عبور از سد خونی-مغزی، بخش‌های مسئول حافظه و تصمیم‌گیری را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

مطالعه‌ای که نتایج آن در سایت neurosciencenews* منتشر شده، روی ۸۶ بیمار که با این چالش دست‌وپنج نرم می‌کردند، انجام شد. پژوهشگران بیماران را به چهار گروه (ورزش با ایبوپروفن، ورزش با دارونما، فقط ایبوپروفن و فقط دارونما) تقسیم کردند. برنامه ورزشی شامل فعالیت‌های خانگی ساده مانند پیاده‌روی و تمرینات مقاومتی با شدت کم بود.

پیروزی قاطع حرکت بر دارو
پس از ۶ هفته، نتایج شگفت‌انگیز بود: گروهی که فقط ورزش می‌کردند، بهبود بسیار چشم‌گیری در آزمون‌های توجه و تمرکز نشان دادند. نکته جالب اینجاست که اطرافیان و خانواده‌های این بیماران نیز تغییرات مثبت ذهنی را در آن‌ها مشاهده و گزارش کردند.

پارادوکس ایبوپروفن؛ دارو همیشه دوست حافظه نیست!
اگرچه ایبوپروفن به عنوان یک داروی ضدالتهاب شناخته می‌شود و در برخی شاخص‌ها بهبودهای موقتی ایجاد کرد، اما محققان متوجه یک نکته منفی شدند: این دارو در برخی موارد باعث تضعیف حافظه کلامی کوتاه‌مدت شد. در واقع، اثر ورزش نه تنها قوی‌تر، بلکه بسیار پایدارتر از دارو بود.

چرا ورزش معجزه می‌کند؟
دلیل برتری ورزش در این است که برخلاف دارو، تنها روی کاهش التهاب تمرکز نمی‌کند. فعالیت بدنی باعث بهبود جریان خون در مغز، افزایش فاکتورهای رشد عصبی و ارتقای کلی عملکرد شناختی می‌شود. متخصصان توصیه می‌کنند بیماران تحت شیمی‌درمانی، تحت نظر پزشک خود، برنامه‌های ورزشی سبک مانند پیاده‌روی روزانه را آغاز کنند تا سریع‌تر از بن‌بست «مه مغزی» خارج شوند.