آقای رئیسجمهور، خودروهای اداری و رانندگان اختصاصی را حذف کنید!
در روزهایی که مردم به استفاده از حملونقل عمومی دعوت میشوند، تردد آزادانه خودروهای رسمی و رانندگان اختصاصیِ مدیران، تناقضی آشکار است؛ عدالت اجتماعی یعنی اگر قرار بر ریاضت و مدیریت بحران است، از پاستور و ادارات شروع کنید!
در روزهایی که مسئولان از مردم میخواهند برای مدیریت ناترازی و کاهش ترافیک به استفاده از حملونقل عمومی روی بیاورند، لشکری از خودروهای رسمی و رانندگان اختصاصی ادارات، بدون دغدغه در خیابانها تردد میکنند؛ تناقضی آشکار که این مطالبه صریح را پیش روی رئیسجمهور میگذارد: اگر قرار بر ریاضت و مدیریت بحران است، از خودروهای پاستور و ادارات شروع کنید!
طنز تلخِ روزگار این است که هر زمان صحبت از کمبود بودجه، بحران سوخت، آلودگی هوا یا ترافیک سنگین کلانشهرها به میان میآید، اولین و تکراریترین نسخه مسئولان برای «مردم» پیچیده میشود: «با وسایل نقلیه عمومی تردد کنید، مصرف را کم کنید و کمربندها را محکمتر ببندید!»
اما گویی این توصیهها و قوانین فقط برای طبقه فرودست و شهروندانی است که زیر فشار تورم کمر خم کردهاند؛ چرا که در همان ساعتها، کاروان خودروهای شاسیبلند و مدلبالای دولتی با رانندههای اختصاصی، با خیال آسوده از خطوط ویژه عبور میکنند و کمترین درکی از رنجِ انتظار در ایستگاههای شلوغ مترو و اتوبوس ندارند.
۱. ریاضت اقتصادی فقط برای مردم؛ رانتِ خودرو و راننده برای مدیران!
چرا باید مالیات و درآمدهای عمومی کشور صرفِ هزینههای سرسامآورِ نگهداریِ خودروهای سازمانی، سوختِ رایگان، استهلاک و حقوقِ رانندگان اختصاصیِ مدیران و معاونان در نهادهای مختلف دولتی شود؟
حذفِ تشریفاتِ نمایشی: کدام قانون نوشته است که یک مدیرکل یا معاون وزیر برای جابجاییهای روزمره درونشهری یا حتی سفرهای شخصی، باید با خودروی رسمی و راننده تردد کند؟
برابری در سختیها: اگر قرار است ناترازی انرژی مدیریت شود یا آلودگی هوا کاهش یابد، نخستین گامِ اعتمادساز این است که دولتمردان و مدیرانِ دستگاههای اجرایی نیز طعمِ استفاده از مترو، بیآرتی و تاکسیهای شهری را بچشند و مثلِ یک شهروندِ عادی در صفِ وسایل نقلیه عمومی بایستند.
۲. استانداردی دوگانه که اعتماد عمومی را ذوب میکند
اینکه مسئولان در برجهای عاجنشینِ خود بنشینند و برای زندگی و معیشت مردم نسخههای دشوار بپیچند، اما خود از تمامی امتیازات و رانتهای دولتی بهرهمند باشند، چیزی جز شکاف عمیق میان دولت و ملت نیست. مردم میبینند که فشارِ تورم، گرانی بنزین و محدودیتها فقط روی دوش جامعه سنگینی میکند، در حالی که هزینههای جاری و رفاهِ مدیریتیِ دستگاهها هیچوقت کوچک نمیشود.
آقای رئیسجمهور، جرأتِ جراحی از پاستور را داشته باشید!
جناب آقای پزشکیان؛ شعارِ شفافیت و صداقت با مردم زمانی معنا پیدا میکند که در عمل نیز دیدهشود. پیش از آنکه بخواهید با بخشنامههای خلقالساعه، کارت سوخت مردم را محدود کنید یا فشارِ ناترازی را به معیشت اقشار ضعیف تحمیل کنید، دستور دهید تمام خودروهای سازمانی ادارات و رانندگان اختصاصی مدیران حذف شوند و مقامات دولتی نیز همانند میلیونها شهروندِ ایرانی، روز خود را با استفاده از وسایل حملونقل عمومی آغاز کنند. اگر قرار بر سختی کشیدن است، بیایید از پشت میزهای مدیریتی و خودروهای دولتی شروع کنید؛ مردم به اندازه کافی تاوانِ ناکارآمدیها را دادهاند!