مدال تاریخی ایران در دوومیدانی به خاطر سهلانگاری از دست رفت
یک سهلانگاری در کنترل تجهیزات منجر به از دست رفتن فرصتی تاریخی برای ورزشکار ایرانی در بازیهای آسیایی شد. این اتفاق نشاندهنده نقصهای مدیریتی در دوومیدانی ایران است.
به گزارش فرتاک نیوز؛ خبرآنلاین: این واقعه تلخ و ناگوار بود. فاصله چند سانتیمتری با یکی از مهمترین مدالهای تاریخ ورزش ایران در بازیهای آسیایی، بهدلیل یک اشتباه غیرقابل باور، بهراحتی از بین رفت. اشتباهی که حتی در رقابتهای محلی هم احتمال وقوع آن نزدیک به صفر است، اما در بزرگترین میدان ورزشی دوومیدانی ایران رخ داد.
فاطمه محیطیزاده در آستانه ثبت یکی از بهترین نتایج تاریخ دوومیدانی ایران قرار داشت، اما نه بهدلیل تواناییهای رقیب، بلکه بهخاطر یک خطای ابتدایی در کنترل تجهیزات، تمام آرزوهای او بر باد رفت.
محیطیزاده پس از گذراندن ۶ ماده هفتگانه، با ۴۹۲۵ امتیاز در جایگاه دوم ایستاده بود. او در پرش ارتفاع و پرش طول اول شده، و در پرتاب وزنه دوم و دوی ۱۰۰ متر با مانع و ۲۰۰ متر نیز سوم شده بود. تنها یک ماده تا پایان رقابتها باقی مانده بود و نماینده ایران با شانس قابل توجهی برای کسب مدال وارد مرحله نهایی میشد، اما به او اجازه ندادند که آخرین مسابقه را مشاهده کند. چند ساعت پیش از رقابت پایانی، مشخص شد که کفشهای او استاندارد لازم را ندارند و به همین سادگی دیسکالیفه شد.
دو روز رقابت، جنگیدن برای هر امتیاز، عبور از ۶ ماده و رسیدن به جایگاه دوم، بهخاطر چیزی که باید قبل از آغاز مسابقات بررسی میشد، بهیکباره به پایان رسید.
بحث بر سر این نیست که آیا محیطیزاده حتماً مدال میگرفت یا نه، بلکه نکته این است که مدال به او نزدیکتر از رگ گردن بود. مدالی تاریخی که هیچ دختر ایرانی پیش از این به آن دست نیافته بود. با این حال، سوال بزرگتر این است که چگونه ممکن است یک ورزشکار ملیپوش ۶ ماده را پشت سر بگذارد و درست چند ساعت مانده به آخرین ماده، تازه مشخص شود که کفش او استاندارد نیست؟ این دیگر اشتباه ورزشی نیست، بلکه سهلانگاری مدیریتی است.
اینجا در مورد یک فناوری پیچیده یا تجهیزات چند میلیاردی صحبت نمیکنیم، بلکه درباره کفش یک ورزشکار است که قرار است در یکی از مهمترین رقابتهای قارهای شرکت کند. کفشی که باید پیش از شروع مسابقات بررسی میشد؛ اما بهنظر میرسد که حتی این وظیفه ابتدایی نیز در دوومیدانی ایران نادیده گرفته شده است.
ما سرمربی و سرپرست داریم، اما هیچکس مسئولیت را نمیپذیرد. این مسئله وقتی تلختر میشود که بدانیم در ساختار دوومیدانی ایران، برخلاف بسیاری از ساختارهای حرفهای، عناوین و مسئولیتها بهصورت مشخص تعریف شده است. پرسش کلیدی این است: اگر سرمربی و سرپرست تیم ملی دوومیدانی حتی از استاندارد بودن کفش ورزشکارشان مطمئن نیستند، مسئولیت آنها چیست؟ جالبتر اینکه سرپرست تیم، هادی سپهرزاد، خود از چهرههای شناختهشده این رشته است.
چگونه ممکن است یک خطای ابتدایی در زمینه کفش، تا آستانه ماده ششم و سپس مسابقه پایانی شناسایی نشود؟ این دقیقاً همان نقطهای است که باید در مورد ساختار مدیریتی دوومیدانی ایران پرسش کرد. فدراسیونی که برای خود سرمربی، سرپرست و مسئولانی دارد، باید در چنین مواقعی پاسخگو باشد، نه اینکه وقتی یک ورزشکار جوان در آستانه بزرگترین افتخار دوران ورزشیاش حذف میشود، همه سکوت کنند.
تلختر از خود واقعه، واکنش فدراسیون است. حدود ۲۴ ساعت از این فاجعه گذشته و هنوز خبری از توضیح شفاف، مسئولیتپذیری یا حتی یک عذرخواهی ساده نیست. نه توضیحی درباره اینکه چه کسی کفش را کنترل کرده، و نه توضیحی درباره اینکه چرا استاندارد نبودن کفش تشخیص داده نشده است.
به نظر میرسد از دست رفتن یکی از مهمترین مدالهای احتمالی تاریخ ورزش کشور حتی ارزش یک توضیح را هم ندارد! محیطیزاده ممکن بود در آخرین ماده مدال بگیرد یا نگیرد، اما فدراسیون موظف بود حداقل این فرصت را از او نگیرد. ورزشکار باید در میدان با رقیب بجنگد، نه با بیمسئولیتی مدیران و کادر همراهش.
حالا انتظار میرود فدراسیون دوومیدانی سکوت را بشکند و بهجای پنهان شدن پشت بیانیههای کلیشهای، صریحاً بگوید: چه کسی مسئول بود؟ چه کسی کفش را کنترل نکرد؟ چرا این خطا قبل از مسابقه کشف نشد و چرا بعد از این اتفاق هنوز کسی حاضر نیست مسئولیت آن را بپذیرد؟ اگر این پرسشها برای فدراسیون اهمیت ندارد، باید پرسید چه اتفاقی باید بیفتد تا مسئولان دوومیدانی ایران احساس کنند لازم است پاسخگو باشند؟
