به گزارش فرتاک نیوز؛ وبگاه سایتِکدِیلی در گزارشی اعلام کرده است: این کشف ممکن است به طراحی شیوههای نوین برای مقابله با متاستاز و بهبود پاسخ به ایمونوتراپی منجر شود. سلولهای سرطانی با پوشاندن خود در لایهای متراکم از مولکولهای قندی، از حمله سلولهای ایمنی در امان میمانند. پژوهش جدیدی که توسط مؤسسه تحقیقات پزشکی سانفورد برنهام پربیس انجام شده، نشان میدهد که این پوشش محافظ نه تنها بهوسیله خود سلولها بلکه تحت تأثیر شرایط فیزیکی و تغذیهای محیط اطراف تومور شکل میگیرد. نتایج این مطالعه در نشریه سایِنس اَدوَنسِز منتشر شده است.
تومورها سفتتر از بافت سالم هستند
کوین تارپ، نویسنده ارشد این پژوهش، قبلاً مشاهده کرده بود که فشار فیزیکی بر روی سلولها، عملکرد میتوکندری را تغییر میدهد. از آنجا که تومورهای جامد معمولاً محیطی سفتتر از بافت طبیعی دارند، او بر این باور بود که این شرایط فیزیکی میتواند تغییرات متابولیکی سرطان را توضیح دهد. تارپ بیان کرد: "تومورهای اولیه معمولاً سفتتر از بافت اطراف هستند. این موضوع مرا به این فرضیه رساند که ویژگیهای زیستفیزیکی سلولها میتواند بر روی برنامههای متابولیکی تومورها تأثیر بگذارد."
قند اضافه؛ ماده اولیه سپر محافظ
پژوهشگران سلولها را در ترکیبهای مختلف شرایط فیزیکی و تغذیهای کشت دادند. برخی از آنها در محیطهای سفت مانند تومورها و برخی دیگر در شرایط نرمتر مشابه بافت سالم قرار گرفتند. همچنین محیط کشت استاندارد با محیطی جدید مقایسه شد که ترکیب مواد مغذی بدن انسان را بهتر شبیهسازی میکند. هر دو محیط در شرایط قند معمولی و قند بالا آزمایش شدند. این تغییرات بر ضخامت لایه سطحی قندی به نام گلیکوکالیکس تأثیر گذاشت. قند اضافی تنها زمانی ضخامت این پوشش محافظ را افزایش داد که سلولها در محیطی کشت شده بودند که ترکیبات مغذی بدن انسان را بهتر شبیهسازی میکرد. تارپ تأکید کرد: "ما تفاوت قابلتوجهی بین سلولهای کشتشده در محیط معمولی و آنهایی که در محیطی که ترکیبات مغذی بدن انسان را منعکس میکند، مشاهده کردیم."
نقش کلیدی یک پروتئین در فرار از سیستم ایمنی
پژوهشگران به بررسی پروتئینهای فراوانتر در شرایط قند بالا پرداختند. جستوجوی آنها به پروتئین فاکتور شوک حرارتی ۱ (HSF1) منجر شد که با پیشرفت سرطان پستان و متاستاز مرتبط است. آزمایشها نشان داد که قندخون بالا تنها زمانی توانایی فرار سلولهای سرطانی را افزایش میدهد که ۱. پروتئین فاکتور شوک حرارتی ۱ در سلولها وجود داشته باشد و ۲. سلولها در شرایطی کشت شوند که شبیهساز شرایط فیزیکی و تغذیهای اطراف تومور باشد. این نتیجه نشان میدهد که داروهای هدفگیرنده فاکتور شوک حرارتی ۱ ممکن است ضخامت لایه قندی را کاهش دهند و سلولهای سرطانی را برای سیستم ایمنی قابلتشخیصتر کنند. تارپ خاطرنشان کرد: "یافتههای ما نشان میدهد که تغییرات در عملکرد میتوکندری منجر به ساخت مولکولهای قندی روی سطح سلول میشود که تشخیص سلولهای سرطانی را برای سیستم ایمنی دشوار میکند. اکنون که این را میدانیم، فرصت بزرگی برای کشف داروهایی فراهم شده است تا پوشش محافظ را از بین ببریم. این میتواند راهبرد مؤثری برای مقابله با متاستاز و بهبود ایمونوتراپی باشد."
قندخون بالا؛ هشداری برای بیماران دیابتی
این یافتهها احتمالاً به روشن شدن ارتباط بین قندخون بالا و پیامدهای سرطان کمک میکند. با افزایش شیوع سندرم متابولیک و دیابت نوع ۲، قندخون بالا به نگرانی فزایندهای برای بیماران سرطانی تبدیل شده است. پژوهشهای قبلی قندخون بالا را با خطر بیشتر ابتلا به سرطان و پیامدهای بدتر پس از درمان مرتبط دانستهاند، اما تعداد کمی از مطالعات به فرآیندهای زیستی این ارتباط پرداختهاند. تارپ تأکید کرد: "آنچه یافتیم، سازوکاری معقول است که نشان میدهد قندخون بالا به فرار سلولهای سرطانی از سیستم ایمنی کمک میکند. این پژوهش راهکاری ارائه میدهد تا فرصتی که قندخون بالا برای تومورها ایجاد میکند، از بین برود. این قندخون بالا معمولاً ناشی از سندرم متابولیک و رژیمهای غذایی مدرن است."
گامهای بعدی
پژوهشگران امیدوارند که این یافتهها به طراحی داروهایی منجر شود که با هدف قرار دادن لایه قندی محافظ، سلولهای سرطانی را دوباره در معرض سیستم ایمنی قرار دهند. داروهای مهارکننده پروتئین فاکتور شوک حرارتی ۱ میتوانند سپر قندی را از بین ببرند و سلولهای سرطانی را آسیبپذیرتر کنند. این رویکرد بهخصوص در درمان سرطانهای متاستاتیک و افزایش اثربخشی ایمونوتراپی مؤثر خواهد بود.
