ناو آبراهام لینکلن؛ از قدرتنمایی به بحران روانی خدمه
ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن که به منظور نمایش قدرت به منطقه اعزام شده بود، اکنون با مشکلات روانی و اعتراضات خانوادهها روبرو است. این وضعیت نگرانکننده بر روحیه و سلامت خدمه تأثیر گذارده است.
به گزارش فرتاک نیوز؛ حدود ۲۰۰ نفر از خانواده ملوانان و تفنگداران مستقر در ناو آبراهام لینکلن هفته گذشته در پایگاه هوایی نیروی دریایی «نورث آیلند» در سندیگو با هانگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا، دیدار کردند و نسبت به وضعیت روحی و شرایط زندگی در این ناو ابراز نگرانی کردند.
روزنامه آمریکایی «دیلی بیست» گزارش داده است که برخی از خانوادهها در حین بیان مشکلات فرزندان خود گریه کردند. یکی از مادران که نامش منتشر نشده، اظهار داشت دخترش تصور میکند ممکن است هرگز به خانه بازنگردد و جان خود را در ناو از دست بدهد.
جوزف کاهیل، یکی از فرماندهان نیروی دریایی آمریکا، در این نشست تأیید کرد که ادامه مأموریت ناو بر خانوادهها و توان نیروی دریایی برای حفظ سلامت خدمه تأثیر گذاشته است.
داگلاس وریسیمو، فرمانده دیگر آمریکایی، در پاسخ به خانوادهها درباره زمان بازگشت ناو گفت: «ای کاش میتوانستیم آن را به شما بگوییم.» مقامهای نیروی دریایی آمریکا تاریخ مشخصی برای بازگشت ناو به خانوادهها ارائه نکردهاند.
نشانههای فرسایش روحی خدمه لینکلن پیش از این نشست به بیرون درز کرده بود. نشریه نظامی «استارز اند استرایپس» گزارشی درباره شرایط ناو منتشر کرد که در آن پیامی از یکی از خدمه به خانوادهاش آمده بود: «سلامت روانی و جسمی ما در خطر است. ما کمک میخواهیم.»
یکی از اعضای خانواده این نظامی نیز به «استارز اند استرایپس» گفت که شرایط به شدت نگرانکننده شده است، زیرا خانوادهها هزاران کیلومتر دورتر از فرزندان خود عملاً نمیتوانند کاری انجام دهند.
الکسیس تراویس، یکی از افسران مستقر در لینکلن، دو ماه پیش در توصیف شرایط خدمه گفت: «ما خستهایم.» او به انتقادها اشاره کرد که نظامیان هنگام ورود به ارتش از پیامدهای تصمیم خود آگاه بودند و گفت: «واقعاً هیچکس برای چنین چیزی ثبتنام نکرده بود.»
لینکلن روز ششم ژوئیه (۱۵ تیرماه) به دویستوهفتمین روز حضور متوالی خود در دریا رسید و رکورد ۲۰۶ روزه ناو «دوایت آیزنهاور» در دوران همهگیری کرونا را پشت سر گذاشت. این ناو پس از ۲۰۸ روز حضور بدون وقفه در دریا، برای توقفی کوتاه در عمان پهلو گرفت.
آبراهام لینکلن با بیش از پنج هزار ملوان و تفنگدار دریایی، در تاریخ ۲۱ نوامبر سال گذشته سندیگو را ترک کرد. مأموریتی که قرار بود حدود هفت ماه طول بکشد، با تجاور آمریکا علیه ایران تمدید شد و خدمه آن اکنون وارد نهمین ماه دوری از خانه شدهاند.
شبکه آمریکایی «اماس ناو» نیز گزارشی از شرایط زندگی در ناو ارائه داده است که ابعاد فرسایش نیروهای آمریکایی را آشکارتر میکند. بانی یورک، نامادری یکی از خدمه، به این شبکه گفت که یک پزشک یا درمانگر مستقر در ناو درباره پیامدهای روانی ادامه این شرایط هشدار داده و خواستار پهلو گرفتن کشتی در یک بندر شده است.
لینکلن که قرار بود نماد قدرتنمایی و فشار نظامی واشنگتن علیه ایران باشد، اکنون خود در باتلاق یک مأموریت فرسایشی گرفتار شده است که صدای کمک از آن نه در تهران، بلکه از عرشه ناو و از میان خانوادههای نظامیان آمریکایی در سندیگو به گوش میرسد.
برت اسنو، کهنهسرباز نیروی دریایی آمریکا و پدر یکی از خدمه، نسبت به پیامدهای خستگی شدید خدمه هشدار داد و گفت این شرایط زمینهساز وقوع حادثه خواهد شد. او یادآور شد که عرشه یک ناو هواپیمابر حتی در شرایط عادی نیز از خطرناکترین محیطهای کاری به شمار میرود.
نیکول کنراد، مادر یکی دیگر از خدمه، به اماس ناو گفت که ماههاست چهره پسرش را ندیده و پیامهایی که از او دریافت میکند نشاندهنده وخامت شرایط زندگی در ناو است.
کنراد از مقامهای دولت آمریکا خواست شخصاً به لینکلن بروند و شرایطی را که خدمه با آن مواجهاند از نزدیک مشاهده کنند.
انتشار این گزارشها اکنون معنای دیگری به واژه «کمک» داده است. در حالی که دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، در جریان رخدادهای دیماه سال گذشته با ادعای «کمک در راه است» به مداخلهجویان اشاره کرده بود، اکنون این واژه به درخواست خدمه لینکلن تبدیل شده است که از دل این ناو پیام کمک میفرستند.
همچنین ناو هواپیمابر جرالد آر. فورد نیز در جریان مأموریت طولانی خود با مشکلاتی مواجه شده و این مساله پرسشهایی را درباره شرایط خدمه و آمادگی عملیاتی آن ایجاد کرده است. آتشسوزی در بخش رختشویخانه منجر به آسیب به خوابگاههای خدمه و تحت درمان قرار گرفتن نزدیک به ۲۰۰ ملوان شده است.
مجموع این گزارشها، تصویری کاملاً متفاوت از نمایش قدرتی ترسیم میکند که واشنگتن با اعزام ناوهای چند میلیارد دلاری به منطقه در پی القای آن بود. اکنون خانوادههای نظامیان آمریکایی از فرسودگی روانی فرزندانشان میگویند و مقامهای نیروی دریایی حتی قادر نیستند زمانی مشخص برای پایان مأموریت اعلام کنند.
