عنایتی هم به دینمحمدی پیوست؛ صعودی که برای دو استقلالی وفا نکرد!
رضا عنایتی و سیروس دینمحمدی لیگ برتر را به تیمهایشان رساندند، اما خودشان در آن نماندند.
فوتبال ایران یک بار دیگر نشان داد که صعود به لیگ برتر لزوماً به معنای تضمین ادامه همکاری با سرمربی موفق نیست؛ اتفاقی که این بار برای رضا عنایتی در نساجی قائمشهر رخ داد تا او به سرنوشت مشابه سیروس دینمحمدی در پیکان دچار شود.
فصل گذشته، سیروس دینمحمدی هدایت پیکان تهران را بر عهده داشت و توانست خودروسازان را به لیگ برتر برساند. با این حال، صعود پیکان برای سرمربی استقلالی این تیم پایان خوشی نداشت و مدیران باشگاه تصمیم گرفتند همکاری با دینمحمدی را ادامه ندهند و سکان هدایت تیم را به سعید دقیقی بسپارند.
این فصل نوبت به رضا عنایتی رسید تا داستانی تقریباً مشابه را تجربه کند. عنایتی که پیش از این هدایت سایپا را بر عهده داشت، راهی نساجی قائمشهر شد و توانست این تیم را به لیگ برتر برساند. با این حال، درست پس از رسیدن به هدف بزرگ فصل، همکاری او با نساجی به پایان رسید و عنایتی خیلی زود راهی پالایش نفت بندرعباس شد.
وجه مشترک این دو ماجرا، تنها جدایی سرمربیان پس از صعود نیست؛ هر دو مربی از چهرههای سابق استقلال هستند که مأموریت اصلی خود را با موفقیت انجام دادند، اما نتیجه کارشان به ادامه حضور روی نیمکت در لیگ برتر منجر نشد.
این اتفاق البته یک سؤال جدی را به وجود میآورد؛ اگر صعود به لیگ برتر مهمترین هدف یک باشگاه است، چرا مربیای که این مأموریت را با موفقیت به پایان رسانده، نباید فرصت هدایت تیم در سطح بالاتر را داشته باشد؟ طبیعتاً تصمیم مدیران هر باشگاه میتواند دلایل فنی، مدیریتی یا مالی مختلفی داشته باشد، اما تکرار چنین اتفاقاتی این ذهنیت را ایجاد میکند که در فوتبال ایران، گاهی موفقیت فنی برای حفظ یک مربی کافی نیست.
دینمحمدی و عنایتی حالا هر دو باید فصل جدید را در تیمهایی دیگر آغاز کنند؛ در حالی که تیمهایی که با آنها به لیگ برتر صعود کردند، سرمربیان جدیدی را روی نیمکت خواهند داشت.
شاید فوتبال ایران بیش از هر چیز به این سؤال نیاز داشته باشد: آیا صعود یک تیم به لیگ برتر، مهمتر از نام و اعتبار سرمربیای نیست که این موفقیت را رقم زده است؟
