آخرین عکسهای خصوصی مرلین مونرو؛ تصویری صمیمی یک هفته پیش از مرگ
همزمان با صدمین سالگرد تولد مرلین مونرو، تصاویر خصوصی و کمتر دیدهشدهای از او منتشر شده که چهرهای صمیمی و انسانی از این ستاره افسانهای هالیوود را به نمایش میگذارد.
این تصاویر حدود یک ماه پیش از مرگ او در خانهاش در برنتوود لسآنجلس ثبت شده بودند. در ژوئیه ۱۹۶۲، مرلین مونرو درهای خانه تازه خریداریشده خود را به روی عکاس «آلن گرانت» و روزنامهنگار «ریچارد مریمَن» از مجله LIFE باز کرد. قرار بود این دیدار تنها یک گفتوگوی مطبوعاتی و جلسه عکاسی معمولی باشد، اما در عمل به یکی از آخرین و شخصیترین روایتهای ثبتشده از زندگی او تبدیل شد. سالها بخش زیادی از این تصاویر و نوارهای صوتی در آرشیوها باقی ماندند و تنها بخش کوچکی از آنها منتشر شده بود. اکنون صدها عکس و بخشهای بیشتری از این گفتوگو دوباره کشف و منتشر شدهاند.
آنچه در این تصاویر بیش از هر چیز جلب توجه میکند، تضاد میان ظاهر و واقعیت زندگی اوست. در عکسها، مونرو میخندد، شوخی میکند و گاهی مانند کودکی بیخیال به نظر میرسد. او در فضای تقریبا خالی خانه تازهاش حرکت میکند و از حضور دوربین هراسی ندارد. در نگاه نخست، همه چیز نشانه آرامش و شادی است. اما پشت این لبخندها، واقعیت پیچیدهتری پنهان شده بود.
در آن زمان، مرلین با مشکلات متعددی دستوپنجه نرم میکرد. او با احساس تنهایی، فشار شهرت، مشکلات حرفهای و بحرانهای شخصی روبهرو بود. گفته میشود استودیوهای فیلمسازی نسبت به او سرد شده بودند و زندگی شخصیاش نیز دوران دشواری را سپری میکرد. در همین گفتوگوها او جملهای گفته بود که بعدها بسیار مورد توجه قرار گرفت: «بیشتر مردم واقعا مرا نمیشناسند»
عکاس این مجموعه بعدها توضیح داد که اگرچه مرلین کاملا آماده و آراسته مقابل دوربین ظاهر شده بود، اما نشانههایی از آشفتگی روحی در او دیده میشد. به گفته او، در طول ساعتها عکاسی میشد طیف گستردهای از احساسات، از شادی تا غم و خشم، را در چهرهاش مشاهده کرد.
کمتر از یک ماه بعد، در پنجم اوت ۱۹۶۲، مرلین مونرو در ۳۶ سالگی در همان خانه درگذشت. امروز این تصاویر نه فقط بهعنوان آخرین عکسهای یک ستاره سینما، بلکه بهعنوان سندی انسانی از زنی دیده میشوند که پشت چهره افسانهای خود، با تنهایی و آسیبپذیریهای عمیقی زندگی میکرد.
