یک راه غیرمنتظره برای مقابله با آسیبهای روانی دوران کودکی
ورزش به بهبود آسیبهای دوران کودکی کمک میکند
فعالیت بدنی میتواند با تغییر ارتباطات بین مراکز کلیدی مغز که مسئول احساسات و استرس هستند، اثرات آسیبهای روانی دوران کودکی را کاهش دهد. این نتیجهای است که دانشمندان دانشگاه روپرشت-کارلز هایدلبرگ به آن رسیدهاند. این مطالعه در مجله روانپزشکی زیستی: علوم اعصاب شناختی و تصویربرداری عصبی منتشر شده است.
اینها افرادی هستند که در دوران کودکی مورد آزار و اذیت، غفلت عاطفی یا سایر رویدادهای آسیبزا قرار گرفتهاند. چنین تجربیاتی اغلب منجر به تغییرات طولانیمدت در عملکرد مغز میشود و خطر ابتلا به اختلالات روانی، از جمله اختلال استرس پس از سانحه، افسردگی و اختلال دوقطبی را افزایش میدهد.
محققان دادههای ۷۵ بزرگسال را که قبل از ۱۸ سالگی رویدادهای آسیبزا را تجربه کرده بودند، تجزیه و تحلیل کردند. با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی، آنها تعاملات بین نواحی مغز درگیر در تنظیم احساسات و پاسخهای استرس را بررسی کردند: آمیگدال، هیپوکامپ و قشر کمربندی قدامی.
نتایج نشان داد که سطح فعالیت بدنی به طور قابل توجهی بر ارتباط بین این ساختارها تأثیر میگذارد. در افرادی که فعالیت بدنی کمی داشتند، آسیبهای دوران کودکی با تضعیف ارتباطات عصبی بین مراکز عاطفی مغز مرتبط بود. با این حال، در افرادی که مرتباً ورزش میکردند، الگوی مخالف مشاهده شد - ارتباطات بین مناطق مغز قویتر شد.
تغییرات قابل توجهی به ویژه در تعاملات بین قشر کمربندی قدامی و آمیگدال مشاهده شد - ساختارهایی که نقش کلیدی در کنترل احساسات و پاسخ به استرس دارند. در واقع، فعالیت بدنی ماهیت ارتباط بین تجربه آسیبزا و عملکرد این شبکههای عصبی را تغییر داد.
دانشمندان نتیجه گرفتند: «اثرات آسیبهای روانی لزوماً دائمی نیستند. فعالیت بدنی منظم میتواند اتصالات عصبی مغز را دوباره سیمکشی کند و تابآوری فرد را در برابر استرس افزایش دهد. بارزترین تأثیر در افرادی مشاهده شد که ۱۵۰ تا ۳۹۰ دقیقه در هفته فعالیت بدنی داشتند.»