ماشروم؛ درمان یا تهدید پنهان؟ ماشروم چگونه ذهن و اعصاب را هدف می‌گیرد؟

ماشروم‌ یا قارچ‌های روان‌گردان، گروهی از قارچ‌ها هستند که حاوی ترکیبات شیمیایی سیلوسایبین یا سیلوسین می‌باشند. تاکنون بیش از ۱۸۰ گونه قارچ شناسایی شده‌اند که این مواد فعال را در خود دارند. استفاده از برخی از این قارچ‌ها، مانند پیوت (Peyote)، سابقه‌ای طولانی در آیین‌ها و سنت‌های بومی آمریکای مرکزی و شمالی دارد.

سیلوسایبین و سیلوسین علاوه بر منشأ طبیعی، قابلیت تولید مصنوعی در آزمایشگاه را نیز دارند. در برخی گزارش‌ها آمده است موادی که در بازار غیرقانونی به‌عنوان سیلوسایبین فروخته می‌شوند، ممکن است در واقع گونه‌هایی دیگر یا حتی مواد شیمیایی مانند LSD باشند که خطرات بیشتری به همراه دارند.

نام‌های رایج یا خیابانی

این مواد با نام‌های مختلفی شناخته می‌شوند، از جمله:
مجیک ماشروم، ماشروم، ماشروم‌های مقدس، شروم‌ها، لیتل اسموک و عشق ارغوانی.

سیلوسایبین چیست؟

سیلوسایبین با نام علمی ۴-فسفوریلوکسی-N,N-دی‌متیل‌تریپتامین و سیلوسین، ترکیبات شیمیایی از خانواده اندول‌ها هستند که از قارچ‌های توهم‌زای تازه یا خشک‌شده به دست می‌آیند. این قارچ‌ها بیشتر در مکزیک، آمریکای مرکزی و ایالات متحده یافت می‌شوند.

ساختار شیمیایی این ترکیبات شباهت زیادی به LSD دارد و اثرات توهم‌زای آن‌ها عمدتاً به دلیل تأثیر بر گیرنده‌های سروتونین (5-HT) در سیستم عصبی مرکزی ایجاد می‌شود.

روش‌های استفاده از ماشروم

ماشروم‌ها معمولاً به‌صورت خوراکی مصرف می‌شوند و می‌توانند به شکل‌های زیر استفاده شوند:

• مصرف مستقیم قارچ تازه یا خشک‌شده

• تهیه چای یا دمنوش

• افزودن به غذاها

سیلوسایبین طعمی تلخ و ناخوشایند دارد. از نظر ظاهری، ماشروم‌ها دارای ساقه‌ای بلند با کلاهکی سفید یا قهوه‌ای و لکه‌های تیره در زیر آن هستند. نوع خشک‌شده معمولاً به رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز دیده می‌شود.

دوز معمول سیلوسایبین

قارچ‌های خشک‌شده معمولاً حاوی ۰٫۲ تا ۰٫۴ درصد سیلوسایبین هستند. دوزهای گزارش‌شده می‌توانند بسته به نوع قارچ، روش مصرف و شرایط فرد بسیار متفاوت باشند. مدت اثر معمولاً بین ۱ تا ۲ ساعت آغاز شده و تا حدود ۶ ساعت ادامه دارد.

اثرات مصرف ماشروم

اثرات سیلوسایبین شباهت زیادی به سایر مواد روان‌گردان مانند مسکالین و LSD دارد. این اثرات می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

اثرات روانی

• توهمات دیداری و شنیداری

• تغییر در ادراک زمان و فضا

• ناتوانی در تشخیص واقعیت از تخیل

• افزایش یا کاهش شدید خلق‌وخو

• اضطراب، هراس یا حملات پانیک

• پارانویا و بی‌اعتمادی شدید

• روان‌پریشی و اختلال در تفکر (در دوزهای بالا)

اثرات جسمی

• تهوع و استفراغ

• ضعف عضلانی و عدم هماهنگی حرکتی

• افزایش ضربان قلب، دمای بدن یا تنفس

• کاهش اشتها و خشکی دهان

• تعریق شدید

• سردرگمی و سرگیجه

مصرف همزمان با موادی مانند الکل یا ماری‌جوانا می‌تواند این عوارض را تشدید کند.

دوزهای بالا یا مصرف طولانی‌مدت ممکن است منجر به عوارض شدید عصبی، تجربه‌های ترسناک موسوم به «سفر بد» و در موارد نادر حتی مرگ شود. همچنین در صورت اشتباه گرفتن قارچ‌های سمی با ماشروم‌های سیلوسایبین، خطر مسمومیت شدید یا مرگ وجود دارد.

ماندگاری ماشروم در بدن

مواد روان‌گردان معمولاً در آزمایش‌های استاندارد اعتیاد شناسایی نمی‌شوند، اما با آزمایش‌های تخصصی امکان تشخیص آن‌ها وجود دارد. متابولیت سیلوسایبین می‌تواند تا ۳ روز در ادرار باقی بماند، اگرچه این مدت به عواملی مانند سن، وزن، شرایط جسمی و متابولیسم فرد بستگی دارد.

میزان مصرف در جهان

بر اساس گزارش‌های ملی ایالات متحده، کمتر از ۱ درصد جمعیت در بازه‌های زمانی مشخص از مواد روان‌گردان استفاده کرده‌اند. مصرف در میان مردان بیشتر از زنان گزارش شده و دانشجویان دانشگاه‌ها از گروه‌های پرریسک محسوب می‌شوند.

وضعیت قانونی ماشروم

سیلوسایبین طبق قوانین فدرال آمریکا در دسته مواد برنامه I قرار دارد؛ به این معنا که:

• پتانسیل بالای سوءمصرف دارد

• استفاده پزشکی رسمی ندارد

• مصرف آن خارج از تحقیقات علمی غیرقانونی است

دسترسی به این ماده فقط در قالب پژوهش‌های محدود و با مجوزهای خاص امکان‌پذیر است.

کاربردهای پزشکی احتمالی

در سال‌های اخیر، تحقیقات پزشکی محدودی نشان داده‌اند که سیلوسایبین ممکن است در کاهش اضطراب و افسردگی شدید، به‌ویژه در بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته، مؤثر باشد. مطالعات انجام‌شده در دانشگاه‌های نیویورک و جانز هاپکینز نشان دادند که یک دوز کنترل‌شده سیلوسایبین می‌تواند اثرات مثبت طولانی‌مدت بر وضعیت روانی بیماران داشته باشد.

با این حال، استفاده پزشکی از این ماده هنوز در مرحله تحقیقاتی قرار دارد و نیازمند تغییر طبقه‌بندی قانونی و تأیید نهادهای نظارتی است.

جمع‌بندی

ماشروم‌ها اثرات پیچیده و گاه خطرناکی بر بدن و ذهن دارند. در کنار پژوهش‌های محدود پزشکی، سوءمصرف یا استفاده غیرکنترل‌شده آن‌ها می‌تواند عوارض جدی جسمی و روانی ایجاد کند. آگاهی، احتیاط و توجه به قوانین و توصیه‌های پزشکی، مهم‌ترین اصل در مواجهه با این مواد است.