نور شبانه؛ عامل پنهان افزایش خطر ابتلا به دیابت

محققان چینی دریافتند که نور مصنوعی در شب (LAN) با اختلال در کنترل قند خون و افزایش خطر ابتلا به دیابت مرتبط است. بیش از ۹ میلیون مورد از این بیماری در بزرگسالان چینی به قرار گرفتن در معرض LAN در شب نسبت داده می‌شود.

مشخص شده است که چراغ‌های خیابان، اتومبیل‌ها و ویترین‌های پرنور مغازه‌ها تأثیر مضری بر سلامت دارند و دانشمندان ادعا می‌کنند که این یافته‌ها می‌تواند پیامد‌هایی برای کارگران شیفت شب داشته باشد.

نویسندگان این مطالعه، دکتر یو شو به عنوان نویسنده اصلی و همکارانش در موسسه غدد درون ریز و متابولیسم شانگهای، بیمارستان رویجین و دانشکده پزشکی دانشگاه جیائوتونگ شانگهای در شانگهای، چین، اظهار داشتند: "اگرچه بیش از ۸۰ درصد از جمعیت جهان در شب در معرض آلودگی نوری قرار دارند، اما این مشکل تا سال‌های اخیر توجه محدودی از سوی دانشمندان دریافت کرده است. "

این مطالعه جدید که در Diabetologia (مجله انجمن اروپایی مطالعه دیابت [EASD]) منتشر شده است، از داده‌های مطالعه نظارت بر بیماری‌های غیرواگیر چین استفاده کرده است. این مطالعه شامل نمونه‌ای نماینده از جمعیت چین بود که در سال ۲۰۱۰ از ۱۶۲ منطقه در سراسر کشور، با نزدیک به ۱۰۰۰۰۰ شرکت‌کننده، جمع‌آوری شده بود.

محققان وزن و قد بدن را اندازه‌گیری کردند و نمونه‌های خون را برای به دست آوردن سطح گلوکز ناشتا و پس از غذا، و همچنین هموگلوبین گلیکوزیله (HbA۱c)، نوعی گلوکز موجود در گلبول‌های قرمز خون که به عنوان شاخصی از سطح قند خون در هشت تا دوازده هفته قبل از مطالعه عمل می‌کند، جمع‌آوری کردند.

محققان دریافتند افرادی که بیشترین میزان قرار گرفتن در معرض منابع نور مصنوعی در شب را دارند، ۲۸٪ بیشتر احتمال ابتلا به دیابت دارند.

قرار گرفتن در معرض منابع نور مصنوعی در شب یک عامل خطر زیست‌محیطی گسترده در جوامع مدرن است. آلودگی نوری در مناطق شهری آنقدر شدید شده است که نه تنها ساکنان شهر‌های بزرگ، بلکه ساکنان مناطق دورافتاده مانند حومه شهر‌ها و پارک‌های جنگلی را که ممکن است صد‌ها کیلومتر از منبع نور فاصله داشته باشند، نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

محققان نتیجه گرفتند که «مطالعات بیشتری شامل اندازه‌گیری مستقیم میزان قرارگیری در معرض شبکه محلی افراد برای تأیید اینکه آیا رابطه آن با دیابت علت و معلولی است یا خیر، مورد نیاز است.»

چرخه ۲۴ ساعته زمین به این معنی است که اکثر موجودات زنده، از جمله پستانداران، ریتم روزانه ۲۴ ساعته دارند که بر تغییرات جسمی، روانی و رفتاری که به طور غریزی با توالی طبیعی نور و تاریکی سازگار شده‌اند، تأثیر می‌گذارد.

اختلال در این ریتم‌های شبانه‌روزی با کاهش عملکرد شناختی، اختلالات خواب، اختلالات خلقی و کاهش سطح شادی مرتبط بوده است.