وقتی سرود ملی پخش می‌شود؛ چرا نشستنِ چند چهره ورزشی بحث‌برانگیز شد؟
در مراسم ختم حمید علیدوستی، سرود ملی در ورزشگاه شهید شیرودی طنین‌انداز شد؛ اما برخی حاضران ترجیح دادند هم‌زمان بر صندلی بمانند. این اختلافِ رفتاری، از نگاه منتقدان فقط یک حرکت کوچک نبود و به «تعلق» و «مسئولیت» گره خورد.
به گزارش فرتاک نیوز؛ روزنامه کیهان این ماجرا را صرفاً چند ثانیه ایستادن یا نشستن نمی‌بیند و آن را انتخابی در لحظه‌ای ملی می‌داند. از نگاه این متن، چهره‌هایی که با نام ایران شناخته شده‌اند، وقتی پای احترام به نمادهای کشور وسط است، باید نشان بدهند این نسبت برایشان فقط شهرت نیست.
چرا رفتار در یک مراسم ملی می‌تواند به اعتبار عمومی گره بخورد؟
در این روایت، پرسش اصلی این است که کسی که از «اعتبار» و «جایگاه» خود کنار نام ایران ساخته و از آن سرمایه اجتماعی برده، چه تعهدی در لحظه‌های نمادین دارد. منتقدان می‌گویند انتظار ساده است: هم‌راستا با جمع، کنار سرود ملی و پرچم، احترام عملی نشان داده شود.
- ماجرا فقط درباره ظاهر جلسه نیست؛ درباره پیام یک انتخاب در برابر جمع است.
- وقتی نماد ملی در حال اجراست، نشستن می‌تواند به عنوان فاصله گرفتن برداشت شود.
- جایگاه افراد مشهور، حساسیت افکار عمومی را بیشتر می‌کند.
وقتی منتقد می‌گوید «مسئولیت‌زاست»، دقیقاً چه منظوری دارد؟
کیهان در متن خود تأکید می‌کند شهرتی که با نسبت دادن به ایران به دست آمده، به خودی خود تعهد می‌آورد. یعنی اگر سال‌ها با نام ایران شناخته شده‌ای، در لحظه‌ای که سرود ملی پخش می‌شود، نمی‌شود نسبت را فقط تماشایی نگه داشت. البته در همین چارچوب، به امکان تفاوت معیارها هم اشاره می‌شود؛ چون همه چهره‌ها را نمی‌شود با یک متر سنجید، اما اصلِ «احترام به نمادها» موضوعی است که نباید از آن فاصله گرفت.
