روغن موتور را مزه نکنید؛ چرا این روش برای تشخیص خطرناک است؟

به گزارش فرتاک نیوز؛ مزه کردن روغن موتور یکی از روش‌های بحث‌برانگیز میان برخی مکانیک‌هاست که ادعا می‌کنند با آن می‌توانند آلودگی‌های پنهان را تشخیص دهند. با این حال، این روش از نظر کارشناسان قابل اتکا و ایمن نیست و برای بررسی دقیق وضعیت روغن موتور توصیه نمی‌شود. گفته می‌شود مکانیک‌ها با مزه کردن روغن موتور، مشکلاتی مانند نشت بنزین از رینگ‌های پیستون فرسوده (طعم تلخ) یا ورود مایع خنک‌کننده بر پایه اتیلن گلیکول از واشر سرسیلندر معیوب (طعم شیرین) را شناسایی می‌کنند. همچنین برخی افراد مدعی‌اند که می‌توان با این شیوه محصولات جانبی احتراق، اکسیداسیون یا آلودگی‌های فلزی ناشی از فرسایش داخلی موتور را تشخیص داد.

با وجود این ادعاها، کارشناسان تأکید می‌کنند حس چشایی انسان بسیار محدود است و آنچه معمولاً به «مزه» تعبیر می‌شود، در واقع از مسیر بویایی از طریق حلق برداشت می‌شود. از سوی دیگر، روغن موتور هرگز برای مصرف انسانی طراحی نشده و پس از گردش در موتور با ذرات فلزی میکروسکوپی، محصولات جانبی احتراق، باقیمانده سوخت و ترکیبات سرطان‌زای پلی‌سیکلیک آروماتیک هیدروکربن (PAH) آمیخته می‌شود؛ مواد و ترکیباتی که می‌توانند خطرات جدی برای سلامتی ایجاد کنند. مقامات بهداشتی بارها درباره خطرات بلع مایعات سمی خودرو مانند اتیلن گلیکول (ضد یخ)، متانول (مایع شیشه‌شور) و هیدروکربن‌ها (بنزین و روغن موتور) هشدار داده‌اند؛ موادی که می‌توانند منجر به کوری، ذات‌الریه شیمیایی، نارسایی کلیه، اختلالات عصبی و حتی مرگ شوند. بر این اساس، مصرف یا مزه کردن روغن موتور را نمی‌توان یک اقدام حرفه‌ای در تشخیص وضعیت خودرو دانست.

روش‌های ایمن‌تر و دقیق‌تر برای تشخیص وضعیت روغن موتور

حتی اگر مزه کردن روغن موتور گاهی بتواند سرنخی ایجاد کند، خطرات بالقوه سلامتی و وجود روش‌های جایگزین ساده‌تر، ارزش این کار را از بین می‌برد. مواجهه تصادفی و ناچیز ممکن است آسیب جدی یا دائمی ایجاد نکند، اما مصرف عمدی و مکرر روغن موتور به‌عنوان تکنیک تشخیصی ایمن پذیرفته نمی‌شود.

خوشبختانه راه‌های بهتر و کم‌خطرتر برای ارزیابی وضعیت روغن موتور وجود دارد. بوییدن میله اندازه‌گیری روغن می‌تواند به‌طور کلی طیفی از مشکلات از جمله نقص انژکتور سوخت، کاربراتور و سیستم EVAP را نشان دهد. همچنین مالیدن مقدار کمی روغن بین نوک انگشتان، ترجیحاً با دستکش‌های نیتریل، می‌تواند آلودگی‌های ریز یا رقیق شدن غیرعادی روغن را مشخص کند. در ادامه، مالیدن یک قطره روغن روی کارت سفید یا کاغذ تمیز می‌تواند یافتن ذرات فلزی، لجن یا آلودگی مایع خنک‌کننده را آسان‌تر کند. نهایتاً آزمایش روغن در آزمایشگاه نیز می‌تواند ذرات فلزی، رقیق شدن با سوخت، نفوذ مایع خنک‌کننده، تغییرات ویسکوزیته و خرابی افزودنی‌ها را با دقت قابل توجهی شناسایی کند. بنابراین، روغن موتور نباید برای مزه کردن یا مصرف در هیچ فهرست بازرسی یا نگهداری خودرو قرار گیرد.