جنگ علیه ایران؛ تهدیدی برای منافع آمریکا و چین

به گزارش فرتاک نیوز؛ به نقل از پایگاه رسپانسبل استیت کرفت، وضعیت جنگ کنونی علیه ایران و تحولات آن به ایجاد خطراتی جدی برای آمریکا و جهان منجر شده است. در بهترین حالت، نتیجه این بحران ممکن است مذاکراتی باشد که تحت تأثیر ملاحظات سیاسی و شخصی قرار دارند.

پیامدهای اقتصادی این جنگ به حدی وخیم است که حتی چین که معمولاً از ورود به مناقشات خارجی پرهیز می‌کند، تمایل خود را برای مشارکت در تلاش‌های میانجیگری جهت پایان دادن به جنگ نشان داده است.

چین و آمریکا هر دو از دلایل قوی برای نگرانی در این زمینه برخوردارند و به دلیل منافع مشترک، خواهان حل بحران و جلوگیری از گسترش آن هستند. همکاری این دو کشور می‌تواند به کنترل بهتر عرضه نفت از خلیج فارس و دریای سرخ کمک کند.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در کنترل جنگ ناتوان بوده و در ابتدا تصور می‌کرد که جنگ بیش از ۱۰۰ ساعت طول نخواهد کشید. ترور رهبر ایران قرار بود به فروپاشی نظام جمهوری اسلامی منجر شود، اما اوضاع به‌گونه‌ای پیش نرفت که انتظار می‌رفت.

ترامپ در روزهای نخست جنگ تهدید کرد که از نیرویی بی‌سابقه در برابر ایران استفاده خواهد کرد و زیرساخت‌های انرژی این کشور را هدف قرار می‌دهد، اما نتوانست تهدیداتش را عملی کند. نگرانی از واکنش ایران، فشار کشورهای منطقه و تبعات اقتصادی جهانی از جمله عوامل بازدارنده بوده‌اند.

با این حال، پس از انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، محاسبات ترامپ ممکن است تغییر کند. او که دیگر با محدودیت‌های انتخاباتی مواجه نیست، ممکن است به سمت تشدید سریع درگیری‌ها پیش برود.

اما تشدید جنگ ممکن است مشکلات آمریکا را افزایش دهد. ایران همچنان گزینه‌های قدرتمندی برای پاسخگویی دارد.

چین می‌تواند در این میان نقش مهمی ایفا کند. پکن پیش‌تر در سال ۲۰۲۳ با میانجیگری میان ایران و عربستان نشان داد که می‌تواند از نفوذ خود برای رسیدن به توافق استفاده کند. این کشور می‌تواند نقش تضمین‌کننده‌ای در مذاکرات ایران و آمریکا ایفا کند.

پیشنهاد اصلی این است که چین طرحی بر اساس تفاهم‌نامه اسلام‌آباد و توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ ارائه دهد. این طرح می‌تواند شامل آتش‌بس دائمی، بازگشایی تنگه هرمز و لغو محاصره آمریکا باشد.

در نهایت، آمریکا و چین باید از همکاری استقبال کنند. در صورت عدم میانجیگری چین، احتمال تشدید جنگ افزایش می‌یابد و دور بعدی درگیری ممکن است از کنترل خارج شود. انتخاب پیش روی این دو کشور در واقع میان همکاری‌ای است که هیچ‌یک از آن‌ها خواهان آن نیستند و پیامدهایی که خارج از کنترل آن‌ها قرار دارد.