روایت تلخ یک درگیری در یکی از بیمارستانهای کرمانشاه؛ پرستار چه گناهی داشت؟
درگیری یک همراه بیمار با پرستار در یکی از بیمارستانهای کرمانشاه، بار دیگر ضرورت حفظ حرمت و امنیت کادر درمان را یادآوری کرد.
فرتاک نیوز؛ جلال مهکی؛ گاهی مردم با اضطراب، نگرانی و چشمانی پر از اشک وارد بیمارستان میشوند؛ یکی برای نجات جان عزیزش، دیگری برای شنیدن خبری امیدوارکننده و خانوادهای برای پیدا کردن چند دقیقه آرامش در میان نگرانیهای بیماری. طبیعی است که همراه بیمار سؤال داشته باشد، نگران باشد و حتی نسبت به روند درمان گلایه کند؛ اما هیچکدام از این شرایط، مجوزی برای توهین، تهدید، فحاشی یا حمله به کادر درمان نیست.
پرستاران در بسیاری از لحظات سخت بیماری، نزدیکترین افراد به بیمار هستند. آنها باید درد و وضعیت بیمار را پیگیری کنند، پاسخگوی پرسشهای متعدد خانواده باشند و در شرایطی که فشار کاری بالاست، وظایف حرفهای خود را انجام دهند. با این حال، پرستار نه مسئول کمبود امکانات بیمارستان است، نه تصمیمگیرنده درباره تأخیرهای احتمالی درمان و نه دیواری برای تخلیه خشم و عصبانیت همراهان بیمار.
پرستار؛ قربانی خشم همراهان بیمار نیست
چندی پیش، برای عیادت از یکی از اعضای خانواده که در بیمارستان حضرت معصومه(س) کرمانشاه بستری بود، وارد این مرکز درمانی شدم. هنوز چند قدمی از سالن نگذشته بود که صدای مشاجره و توهین توجهام را جلب کرد. یکی از همراهان بیمار با یکی از پرستاران درگیر شده بود و در میان صحبتهای خود، با اشاره به نسبت خانوادگی با برخی مدیران و مسئولان، از اخراج و برخورد با پرستار سخن میگفت.
ماجرا زمانی تلختر شد که همراه بیمار در جریان این درگیری، مقنعه پرستار را کشید و او را به سمت خود کشاند. چند نفر برای پایان دادن به درگیری وارد ماجرا شدند و همراه بیمار را از سالن خارج کردند. پرستار نیز در حالی که تلاش میکرد خود را آرام کند، مقنعهاش را مرتب کرد؛ صحنهای که برای هر ناظری میتوانست تلنگری جدی باشد.
نگرانی خانواده بیماران قابل درک است
البته باید نگرانی خانواده بیماران را نیز درک کرد. بیماری، ترس از دست دادن عزیز و بلاتکلیفی میتواند فشار روحی زیادی ایجاد کند. ضعف اطلاعرسانی، کمبود نیرو، شلوغی بیمارستان یا تأخیر در پاسخگویی نیز ممکن است این اضطراب را بیشتر کند.
بیمار و همراه او حق دارند درباره روند درمان اطلاع داشته باشند، پاسخ روشن دریافت کنند و با احترام با آنها رفتار شود؛ اما اعتراض با توهین متفاوت است، مطالبهگری با تهدید فرق دارد و نگرانی هرگز مجوز خشونت نیست.
مطالبهگری قانونی با فحاشی و تهدید فرق دارد
اگر خدمات درمانی با مشکل مواجه است یا حقی نادیده گرفته شده، مسیر قانونی برای پیگیری وجود دارد. شکایت باید از طریق مسئولان بیمارستان، دانشگاه علوم پزشکی و مراجع قانونی دنبال شود، نه با فریاد، تهدید یا درگیری با پرستاری که خودش ممکن است درگیر مشکلات و فشارهای متعدد کاری باشد.
انتساب به یک مدیر، مسئول یا مقام خاص نیز نمیتواند مجوز بیاحترامی باشد. اگر کسی به پشتوانه چنین ارتباطاتی اقدام به تهدید یا توهین کند، این رفتار نهتنها قابل دفاع نیست، بلکه میتواند نشانهای از سوءاستفاده از روابط و جایگاه اجتماعی باشد.
*امنیت پرستاران؛ یک ضرورت نه تشریفات
از سوی دیگر، مسئولان حوزه سلامت نیز باید امنیت کادر درمان را جدی بگیرند. تأمین نیروی حفاظتی، استفاده از سامانههای نظارتی، آموزش مدیریت بحران، ایجاد مسیر شفاف برای رسیدگی به شکایتها و حمایت حقوقی از پرستاران میتواند از تکرار چنین اتفاقاتی جلوگیری کند.
پرستاری که خودش احساس امنیت نکند، چگونه میتواند به بیمار احساس آرامش و امنیت بدهد؟
بیمارستان باید محل درمان باشد، نه میدان درگیری
حرمت پرستار باید حفظ شود؛ همانطور که حق بیمار و همراه او نیز باید محترم بماند. بیمارستان زمانی واقعاً به پناهگاهی امن برای مردم تبدیل میشود که در آن، صدای همدلی بلندتر از صدای تهدید باشد، قانون جای روابط و ادعاها را بگیرد و هیچکس، نه بیمار و نه پرستار، قربانی خشم و بیتدبیری نشود.
پرستار دشمن بیمار نیست؛ او یکی از حلقههای اصلی درمان است. اگر کمبودی وجود دارد باید آن را از مسئول مربوطه مطالبه کرد و اگر اعتراضی وجود دارد باید از مسیر قانونی پیگیری شود؛ اما نباید خشم و اضطراب را بر سر کسی خالی کرد که در همان لحظه، مشغول مراقبت از بیمار است.
