شبیخون به امپراتوری پرس؛ از شعار علیه رئیس تا وداع تلخ با پسر مادرید

آخرین شب فصل در برنابئو، بوی وداع و بحران می‌داد. در حالی که انریکه ریکلمه، رقیب انتخاباتی فلورنتینو پرس، با پیراهن شماره ۲ دنی کارواخال در میان تشویق گروهی از هواداران وارد ورزشگاه شد، مشخص بود که سیاست و ورزش در این شب به هم گره خورده‌اند.

دنی کارواخال، مدافعی که همین دو سال پیش نفر چهارم توپ طلا بود، در سکوت و ابهام از تیم محبوبش جدا شد. او که در هفته‌های اخیر به یک «مصدومیت مرموز» متهم شده بود، در همان دقایق کوتاهی که به میدان رفت، با پاس‌گلی تماشایی نشان داد که هنوز کلاس بازی‌اش فرسنگ‌ها با مدافعانی چون ترنت الکساندر-آرنولد فاصله دارد. با این حال، کادر فنی رئال ترجیح داد او را روی نیمکت میخکوب کند تا وداع یکی از وفادارترین فرزندان آکادمی، نه از درِ اصلی، بلکه از «درِ پشتی» باشگاه رقم بخورد؛ تکرار سناریوی تلخ وداع با رائول و کاسیاس.

در سوی دیگر، کیلیان امباپه که قرار بود منجی کهکشانی‌ها باشد، با واقعیتی گزنده روبرو شد: سوت‌های اعتراضی. اگرچه او در گلزنی کم نگذاشت، اما غرور بیش از حد و ناتوانی در رهبری تیم در لحظات بحرانی (شکست مقابل بایرن مونیخ، حذف تحقیرآمیز برابر آلباسته در جام حذفی و واگذاری لالیگا به بارسلونا)، صبر مادریدیستاها را لبریز کرد. برنابئو به ستاره فرانسوی یادآوری کرد که در این ورزشگاه، گل‌ها بدون تعصب و فداکاری، ارزش چندانی ندارند.

رئال مادرید اکنون در حالی به استقبال فصل جدید و انتخابات ریاست می‌رود که سایه ناکامی‌های متوالی و تکبر بازیکنان، فضای باشگاه را مسموم کرده است. پایان دوران کارواخال و آغاز عصر تردید درباره امباپه، تصویری دقیق از باشگاهی است که میان شکوه گذشته و ابهامات آینده سرگردان مانده است.