پیر شدی اما بزرگ نه آقای آزمون!

کاش همه این ماجراها یک خواب بد یا یک شوخی بزرگ بود. چطور باید باور کنیم مهاجمی در کلاس تیم ملی ایران، حاضر است همه دار و ندار ملی‌اش را بدهد تا از کسی تمجید کند که با توجه به حال و روز فعلی دوبی، حتی نزدیکان‌اش هم حاضر به تمجید او نیستند؟

چطور ممکن است وسط جنگ به جای ایستادن کنار کشورت، توی بغل دشمن بپری و مستقیما علیه منافع ملی ایران فعالیت کنی؟ چطور ممکن است حتی یک عذرخواهی ساده برای بازگشت به تیم ملی انجام ندهی؟ آخرش هم نام‌ات را خط می‌زنند و اوج واکنش‌ات این است که مثل پسربچه‌های نوجوان، عکس‌های تیم ملی را پاک کنی، تصویر پروفایل‌ات را تغییر بدهی و صفحه تیم ملی را آنفالو کنی. خسته نباشی واقعا! حالا احساس سبکی می‌کنی سردار؟ این فکر که باید جام جهانی را از «تلویزیون» دنبال کنی آزارت نمی‌دهد؟

این اولین بار نیست که احساس می‌کنیم این ستاره، به «بلوغ» کافی در تصمیم‌گیری نرسیده است. روزهای پس از جام جهانی ۲۰۱۸ را به یاد بیاورید که او به خاطر روبرو شدن با چند انتقاد ساده، تصمیم به خداحافظی از تیم ملی گرفته بود. ظاهرا همان وقت‌ها هم لباس ایران اهمیت خاصی برای این بازیکن نداشت. اصلا شاید بهتر بود در همان مقطع جلوی بازگشت او را می‌گرفنتند تا بعدا چنین افتضاحی به بار نیاید.

کمی پیش از جام جهانی ۲۰۱۴، سردار به تیم ملی دعوت شد اما کی‌روش او را در فهرست نهایی قرار نداد. با این توجیه که آزمون هنوز یک «پسربچه» است و مثل مردها فوتبال بازی نمی‌کند. سال‌های سال سپری شده، او به آخرین سال‌های دوران فوتبال‌اش نزدیک شده، در چندین کشور به میدان رفته و گل‌های زیادی برای تیم ملی هم زده اما هنوز هم یک پسربچه است. پیر شدی اما بزرگ نه آقای آزمون!