پرسپولیس در گرداب نامها؛ وقتی تصمیم آخر با مربی نیست
بحران سرخها تنها به نتایج ضعیف محدود نمیشود؛ نشانهها حاکی از آن است که ساختار قدرت در باشگاه اجازه اعمال تغییرات اساسی را به سرمربی نمیدهد و همین مسئله، ریشه اصلی مشکلات این روزهای پرسپولیس است.
پرسپولیس در نیمفصل دوم سقوط محسوسی داشته است؛ پنج شکست در هفت بازی و فاصله گرفتن از صدر جدول. تیمی که سالها نماد ثبات و اقتدار بود، حالا با بحرانی چندوجهی دستوپنجه نرم میکند.
در طول فصل مدیران و مربیان تغییر کردهاند، اما روند نتیجهگیری بهبود نیافته است. مسئلهای که نگاهها را از نیمکت به ساختار مدیریتی و ترکیب تیم معطوف میکند. کارتال، مربی پیشین پرسپولیس، اخیراً فاش کرد که برخی بازیکنان موردنظرش نبودند اما قراردادشان تمدید شد؛ موضوعی که نشان میدهد تصمیمگیریهای فنی الزاماً در اختیار سرمربی قرار ندارد.
از سوی دیگر، میانگین سنی بالای برخی مهرههای کلیدی و کاهش انگیزه رقابتی در تیم مشهود است. وقتی تغییر نسل به تعویق بیفتد، فرسودگی فنی و ذهنی اجتنابناپذیر خواهد بود.
اقدام اخیر اوسمار ویرا در کنار گذاشتن دو بازیکن به دلیل تخلف انضباطی، میتوانست نشانهای از اقتدار فنی باشد، اما بازگشت همان بازیکنان به فهرست سفر، پیام متفاوتی را مخابره کرد. این اتفاق، بحث «بازیکنسالاری» را بار دیگر بر سر زبانها انداخته است.
پرسپولیس شاید بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازسازی جدی باشد؛ بازسازیای که بدون تصمیمهای سخت و عبور از ملاحظات اسمی، تحقق نخواهد یافت.
