نصیحت علی دایی به پدیده جدید فوتبال ایران

علی دایی در خلال یکی از مصاحبه های قدیمی جمله جالبی به زبان آورد. وقتی یکی از خبرنگاران درباره یکی از ستاره های اسمی اما ناکام فوتبال ایران از او پرسید او با خنده و کنایه گفت که در سن ۳۴ سالگی وسوسه جوانی سراغ او هم می آید و مقابله با این کشش عمیق مهمترین وظیفه او برای ادامه فوتبال در بالاترین سطح است. دایی فوتبال خود را تا ۴۰ سالگی ادامه داد و بعنوان بازیکن و مربی با یک قهرمانی از این رشته ورزشی کنار کشید.

از سه شنبه شب  او دیگر «محمودی آکادمی»، «محمودی ناشناخته» یا «محمودی بی‌نام‌ونشان» نیست. نه. او یک‌شبه ره صدساله را رفت. حالا از او به‌عنوان آینده‌دارترین ستاره باشگاه پرسپولیس یاد می‌شود.

مقابل چادرملو، ستاره‌ای به فوتبال ایران معرفی شد که اگر مسیرش را راست و مستقیم ادامه دهد، بدون تردید باید از همین حالا پیراهن ملی را برایش کنار گذاشت. اما درست همین‌جا، یک زنگ خطر بزرگ به صدا درمی‌آید؛ زنگ خطری که اگر شنیده نشود، می‌تواند همه‌چیز را نابود کند.

برای پرسپولیسی ها نزدیکترین مثل یک گلزن تیزچنگ و قوی در روزهای شروع کارش است:مهدی عبدی هم‌سن‌وسال او بود که در دربی گل زد. مهدی عبدی هم‌سن‌وسال او بود که در دربی و فینال لیگ قهرمانان آسیا گل زد. اما امروز مهدی عبدی کجاست؟

عمری هم‌سن‌وسال او بود که با شتاب استارت زد؛ اما آیا به جایی که باید می‌رسید، رسید؟ 

پس نقطه امروز محمودی، تازه خانه اول است؛ پله نخست، نقطه شروع.  تازه دقیقه یک است. این بچه خوش‌فروغ و بااستعداد پرسپولیس حالا وظیفه‌ای سنگین‌تر نسبت به خودش دارد. باید مراقب خودش باشد؛ حرفه‌ای زندگی کند، شب زود بخوابد، «پاک» تفریح کند و سختی‌هایی را بپذیرد که هر فوتبالیستی برای پیشرفت واقعی مجبور به تحمل آن‌هاست.

این راه، مسیری ناهموار است. فقط استعداد کافی نیست. محمودی نشان داده که همه‌چیز دارد، اما برای رسیدن به قله این کوه پرپیچ‌وخم، پشتکار، فداکاری و مهم‌تر از همه «نه گفتن» به خیلی از وسوسه‌های خوشایند لازم است. مثال دیگر لامینه یامال ستاره بارسلونا و اتفاقات و حواشی ابتدای فصل اوست که این ستاره استثنایی فوتبال جهان را از فرم خود خارج کرد. فرم امروز یامال مدیون هانسی فلیک است که به هیچ وجه به یامال و شمایل ستاره گونه اش رحم نکرد تا او دوباره به مسیر برگردد. 

امیدواریم امیرحسین محمودی، این ستاره تازه‌شکفته فوتبال ایران، خوب بداند که چه راه سختی پیش روی اوست؛ راهی که اگر درست برود، می‌تواند به بزرگ‌ترین رویاها ختم شود و اگر نه، خیلی زود به یک حسرت دیگر در فوتبال ایران تبدیل خواهد شد.