بلیت اتوبوس ۲۲ درصد گران شد؛ فشارِ هزینهها فقط روی دوشِ مردم!
در حالی که مردم هنوز از شوکِ موج گرانیهای پیدرپی در کالاهای اساسی و هزینههای روزمره بیرون نیامدهاند، ابلاغیه جدید سازمان راهداری برای افزایش ۲۲ درصدی نرخ بلیت اتوبوس از اول آذر، بار دیگر این پرسش را ساخته که چه کسی قرار است ترمز این گرانیها را بکشد؟
وقتی هر روز صبح با یک خبر جدید از گران شدن یک بخش از زندگی از خواب بیدار میشویم، دیگر نمیشود جلوی این پرسش ساده و صریح را گرفت که: «بابا چه خبره؟»
تازهترینش هم ابلاغیه افزایش ۲۲ درصدی نرخ جابهجایی مسافر با ناوگان حملونقل عمومی جادهای از اول آذرماه است. از آن طرف هم کرایه حمل بار بالا میرود؛ یعنی هم خودِ سفر برای مسافران گرانتر میشود، هم هزینه جابهجایی کالا در جادهها بالا میرود و عملاً اثر دومینوییاش روی قیمتِ بقیه چیزها هم میافتد.
درست است که رانندگان و شرکتهای حملونقل هم هزینههای لوازم یدکی، استهلاک و نگهداری ناوگان را دارند و گلایه میکنند؛ اما سؤال اصلی اینجاست که چرا همیشه راهحلِ ساده و دمدستیِ مسئولان، «گرانی بیشتر و فشار مضاعف به جیب مردم» است؟ چرا وقتی هزینهای بالا میرود، به جای مدیریتِ واقعیِ هزینهها، حمایت هدفمند یا اصلاح ساختارها، بلافاصله صورتحسابش را میفرستند دربِ منزلِ مسافری که برای کار، درمان، دانشگاه یا سر زدن به خانوادهاش مجبور است سوار اتوبوس شود؟
حملونقل عمومی باید گزینه ارزان، در دسترس و منطقی برای مردم باشد؛ بهویژه در شرایطی که قدرت خرید خانوارها به شدت تحلیل رفته و سفرهای بینشهری برای بسیاری از خانوادهها از یک نیاز عادی به یک هزینه سنگین تبدیل شده است. وقتی قیمت بلیت اتوبوس ۲۲ درصد بالا میرود، در عمل خیلیها را از همان حداقلِ تحرک و سفر هم محروم میکند یا مجبورشان میکند هزینههای دیگر سفر را بزنند.
اینهمه افزایش قیمت پشت سر هم، بدون اینکه در مقابلش کیفیتی جهشیافته یا درآمدی متناسب با تورم ببینیم، فقط یک پیام برای مردم دارد: هر جا کم بیاریم، از جیب شما برمیداریم. آقایان مسئول! یک نفسی تازه کنید و فکری به حال جیبِ خالیِ مردم بردارید؛ واقعاً دیگر چه خبره که هر ماه یک برچسب قیمتِ جدید روی زندگی مردم میچسبد؟