همکاریهای بینالمللی برای حفاظت از تنوع زیستی در ایروان
حفاظت از تنوع زیستی و مقابله با تخریب محیط زیست در اجلاس ایروان به عنوان موضوعی محوری مطرح شد. این اجلاس بر ضرورت همکاریهای بینالمللی و اجرای تعهدات جهانی تاکید کرد.
به گزارش فرتاک نیوز؛ اجلاس سران حفاظت از طبیعت در ایروان با حضور مقامات ارشد ایران و کشورهای منطقه، اهمیت همکاریهای منطقهای را در رویارویی با چالشهای زیستمحیطی نشان داد. مسعود پزشکیان رئیسجمهوری اسلامی ایران، نیکول پاشینیان نخستوزیر ارمنستان و قاسم جومارت توکایف رئیسجمهوری قزاقستان از جمله شخصیتهای حاضر در این نشست بودند. آنتونیو گوترش دبیرکل سازمان ملل متحد نیز در این اجلاس شرکت کرد که نشاندهنده تلاش برای افزایش حمایت سیاسی از برنامههای حفاظت از طبیعت است.

محور اصلی این اجلاس تصویب «اعلامیه ایروان» بود که بر اجرای چارچوب جهانی تنوع زیستی کونمینگ ـ مونترال، توقف روند کاهش تنوع زیستی تا سال ۲۰۳۰ و حرکت به سوی همزیستی با طبیعت تا سال ۲۰۵۰ تاکید میکند. چالش اصلی در این زمینه فاصله میان تعهدات اعلام شده و عملکرد کشورهاست. برای تحقق اهداف مورد نظر، نیاز به تامین منابع مالی و اصلاح سیاستهای زیستمحیطی وجود دارد.
مسعود پزشکیان در سخنان خود بر لزوم توجه به آثار زیستمحیطی جنگ و تحریمها تاکید کرد. او اشاره کرد که درگیریهای نظامی علاوه بر خسارتهای انسانی، منابع طبیعی را نیز تحت تاثیر قرار میدهد. این دیدگاه، حفاظت از محیط زیست را به امنیت انسانی و مسئولیت بینالمللی پیوند میزند.
رئیسجمهوری اسلامی ایران همچنین در حاشیه اجلاس با نیکول پاشینیان درباره روابط دوجانبه و راههای گسترش همکاریها گفتوگو کرد. ایران و ارمنستان به دلیل همجواری و ارتباطات اقتصادی، ظرفیتهای بالقوهای برای همکاری در مسائل زیستمحیطی دارند.

قاسم جومارت توکایف رئیسجمهوری قزاقستان نیز بر ضرورت تقویت همکاریهای بینالمللی در زمینه حفاظت از طبیعت تاکید کرد و پیشنهاداتی برای حمایت از گونههای کمیاب مطرح نمود. کشورهای آسیای مرکزی با چالشهای جدی در زمینه آب و تخریب زمین مواجه هستند که نیازمند همکاریهای مشترک است.
اجلاس ایروان به خوبی نشان داد که همکاریهای منطقهای میتواند به مدیریت بهتر چالشهای زیستمحیطی کمک کند. با این حال، اثربخشی چنین همکاریهایی به مشارکت پایدار کشورها و تامین منابع مالی وابسته است.

در نهایت، اجلاس ایروان بار دیگر تاکید کرد که تصویب اعلامیهها به تنهایی برای مقابله با تخریب محیط زیست کافی نیست و موفقیت در این زمینه به ارزیابی مستمر نتایج و اقدامات عملی کشورها بستگی دارد.