کنایه به قلعه‌نویی با یک تصمیم تارتار؛ جوان‌ها باید بازی کنند، نه فقط دعوت شوند!
مهدی تارتار در جریان برد سه بر یک مقابل صنعت‌نفت به پویا اسمی ۱۷ ساله بازی داد؛ تصمیمی که تفاوت میان حضور در فهرست و تجربه واقعی مسابقه را به موضوعی دوباره برای بحث در فوتبال ایران تبدیل کرده است.
پرسپولیس در هفته هشتم لیگ برتر فوتبال ایران برابر صنعت‌نفت آبادان به پیروزی سه بر یک رسید و سه امتیاز مهم این مسابقه را به دست آورد. با این حال، یکی از اتفاقات قابل توجه بازی، فرصت حضور پویا اسمی، بازیکن ۱۷ ساله آکادمی پرسپولیس بود؛ بازیکنی که مهدی تارتار در دقایق پایانی مجال حضور در زمین را برایش فراهم کرد.
در فوتبال ایران، تیم‌های بزرگ معمولاً برای استفاده از بازیکنان کم‌سن‌وسال با فشار مضاعف روبه‌رو هستند. هوادار نتیجه می‌خواهد و سرمربی نیز می‌داند کوچک‌ترین اشتباه ممکن است به قیمت از دست رفتن امتیاز تمام شود. در چنین شرایطی، بازی دادن به یک بازیکن ۱۷ ساله را می‌توان تصمیمی قابل توجه دانست؛ به‌خصوص وقتی این بازیکن از مسیر آکادمی به تیم بزرگسالان رسیده باشد.
با این حال، نباید تنها با تکیه بر یک حضور کوتاه نتیجه گرفت که پرسپولیس به تیمی کاملاً جوان تبدیل شده است. اهمیت تصمیم تارتار زمانی بیشتر مشخص می‌شود که اسمی و دیگر بازیکنان مستعد پایه، در هفته‌های آینده نیز فرصت بازی پیدا کنند. حضور کوتاه در مسابقه می‌تواند نقطه شروع باشد، اما پیشرفت واقعی به تداوم اعتماد، تمرین هدفمند و افزایش تدریجی دقایق بازی نیاز دارد.
پرسپولیس هنوز تیمی کاملاً جوان نیست
میانگین سنی حدود ۲۶ سال برای پرسپولیس، تصویری از تیمی با ترکیبی از تجربه و جوانی ارائه می‌دهد؛ اما این عدد به‌تنهایی نمی‌تواند معیار قضاوت درباره جوان‌گرایی باشد. ترکیب اصلی سرخ‌پوشان همچنان به بازیکنان باتجربه متکی است و حضور تعدادی جوان در فهرست، لزوماً به معنای تغییر کامل نسل تیم نیست.
آنچه اهمیت بیشتری دارد، راهی است که سرمربی برای رساندن جوان‌ها به ترکیب انتخاب می‌کند. اگر بازیکنانی مانند پویا اسمی در دقایق پایانی مسابقات به میدان بروند، می‌توانند به‌تدریج با شرایط واقعی لیگ برتر آشنا شوند. در ادامه، با کسب تجربه و نشان دادن توانایی‌هایشان، شانس بیشتری برای رقابت بر سر جایگاه در ترکیب اصلی خواهند داشت.
از سوی دیگر، فرصت دادن به جوانان می‌تواند رقابت درون‌تیمی را نیز افزایش دهد. بازیکن باتجربه وقتی بداند یک استعداد جوان برای گرفتن جایگاهش آماده است، انگیزه بیشتری برای حفظ کیفیت عملکرد خود خواهد داشت. البته چنین رقابتی زمانی ثمربخش است که فرصت‌ها بر اساس توانایی و آمادگی بازیکنان توزیع شود و جوان‌ها صرفاً برای ثبت یک آمار یا نمایش مقطعی وارد زمین نشوند.
آزمون جوان‌گرایی؛ تارتار در مسیر متفاوت از قلعه‌نویی؟
مقایسه مهدی تارتار با امیر قلعه‌نویی از یک تفاوت مهم سرچشمه می‌گیرد: استفاده از جوانان تنها به دعوت یا حضور نام آن‌ها در فهرست محدود نمی‌شود. بازیکن برای پیشرفت باید بازی کند و در فضای واقعی مسابقه تجربه به دست بیاورد. از این منظر، فرصت حضور پویا اسمی در دیدار مقابل صنعت‌نفت می‌تواند نشانه‌ای مثبت در مسیر اعتماد به استعدادهای جوان باشد.
یکی از انتقادهایی که به شیوه استفاده از جوانان در تیم ملی مطرح می‌شود، این است که بعضی بازیکنان کم‌تجربه با وجود دعوت شدن، فرصت محدودی برای حضور در زمین پیدا می‌کنند. البته کار در تیم ملی با فوتبال باشگاهی یکسان نیست؛ محدودیت زمان آماده‌سازی، اهمیت نتیجه و تفاوت شرایط مسابقات باید در هر مقایسه‌ای در نظر گرفته شود. با وجود این تفاوت‌ها، اصل موضوع پابرجاست: دعوت شدن به‌تنهایی جای تجربه بازی را نمی‌گیرد.
تارتار با به میدان فرستادن اسمی، دست‌کم در این مسابقه فرصتی عملی در اختیار یک بازیکن ۱۷ ساله قرار داد. اکنون پرسش اصلی این است که آیا این فرصت به بخشی از برنامه‌ای مداوم برای استفاده از بازیکنان آکادمی تبدیل می‌شود یا در حد یک حضور چنددقیقه‌ای باقی می‌ماند. پاسخ این پرسش را نه یک مسابقه، بلکه تصمیم‌های تارتار در ادامه فصل مشخص خواهد کرد.
