تأثیر کارتهای بازرگانی صوری بر تولیدکنندگان بزرگ و صادرات
کارتهای بازرگانی صوری، تهدیدی جدی برای تولیدکنندگان بزرگ و تنظیم بازار داخلی به شمار میروند. این موضوع ضرورت ساماندهی صادرات را دوچندان کرده است.
به گزارش فرتاک نیوز؛ در عرصه اقتصادی ایران، صنایع بزرگ به ویژه صنعت فولاد به عنوان یکی از ارکان اصلی پایداری ملی و اشتغالزایی مطرح هستند. این صنایع در دوران تحریمهای بینالمللی نه تنها به تأمین نیازهای داخلی کمک کردند، بلکه در بازارهای جهانی نیز فعال بودند.
با این حال، پایداری این بخش از اقتصاد کشور به واسطه سازوکارهای تجاری معیوب تهدید میشود. از جمله این تهدیدها، پدیده «کارتهای بازرگانی یکبار مصرف» و فعالیت واسطههایی است که بدون پذیرش تعهدات مالی و اجتماعی از تولیدکنندگان بزرگ بهرهبرداری میکنند.
نقش تولیدکنندگان بزرگ در تنظیم بازار، فراتر از یک الزام، مسئولیتی ملی است. در شرایطی که تورم به معیشت عمومی فشار میآورد، بنگاههای بزرگ فولادی مانند گروه فولاد مبارکه اقدام به حفظ ثبات بازار داخلی کردهاند.
این شرکتها با عرضه کنترلشده محصولات خود تلاش دارند تا مواد اولیه صنایع مختلف را با قیمت مناسب تأمین کنند. این اقدام نشاندهنده مسئولیت اقتصادی و اجتماعی آنهاست.
اما این رویکرد در صورت عدم نظارت مؤثر میتواند به ضد خود تبدیل شود. دلالان با سوءاستفاده از شکافهای موجود در نظام توزیع، محصولات را از مسیر واقعی مصرف خارج کرده و آنها را به بازارهای کشورهای همسایه میبرند.
در واقع، بخشی از مابهالتفاوت قیمتی که تولیدکنندگان برای حمایت از بازار داخلی صرف میکنند، به سود واسطهها تبدیل میشود و عدالت توزیعی را به خطر میاندازد.
ابعاد این مشکل زمانی بیشتر میشود که صادرکنندگان بزرگ کشور در تلاش برای حفظ بازارهای صادراتی خود با خریداران خارجی مذاکره میکنند. صادرکنندگان رسمی باید الزامات گمرکی و استانداردهای کیفی را رعایت کنند، در حالی که واسطهها ممکن است از این الزامات معاف باشند.
این رقابت نابرابر قدرت چانهزنی صادرکنندگان رسمی را تضعیف کرده و اعتبار محصولات ایرانی را در بازارهای منطقهای کاهش میدهد.
برای حل این بحران، اصلاح نظام صدور و نظارت بر کارتهای بازرگانی ضروری است. کارت بازرگانی باید به عنوان نشانهای از صلاحیت تجاری تعریف شود و صادرات محصولات استراتژیک باید در اختیار تولیدکنندگان واقعی قرار گیرد.
هدایت صادرات به رینگ صادراتی بورس کالا و انجام معاملات مستقیم میان تولیدکننده و خریدار واقعی میتواند به کاهش نقش واسطهها و افزایش شفافیت در بازار کمک کند.
در نهایت، جلوگیری از آسیب به تولیدکنندگان بزرگ و تقویت قدرت صادراتی کشور نیازمند بازنگری در سیاستهای تجاری و نظارتی است.
