امامعلی حبیبی؛ ببر مازندران که نخستین طلای المپیک ایران را به ارمغان آورد
امامعلی حبیبی، قهرمان نامدار کشتی آزاد ایران و نخستین طلاآور المپیک کشور، پس از سالها افتخارآفرینی در ۲ شهریور ۱۴۰۴ درگذشت.
امامعلی حبیبی یکی از بزرگترین چهرههای تاریخ کشتی آزاد ایران بود؛ ورزشکاری که با سرعت، قدرت و اجرای فنون تماشایی، نام خود را برای همیشه در تاریخ ورزش ایران ثبت کرد. حبیبی متولد ۵ خرداد ۱۳۱۰ در روستای درزیکلا از توابع بابل بود و از همان سالهای کودکی با کشتی سنتی مازندران، یعنی لوچو، آشنا شد.
از مکتبخانه تا قهرمانی جهان
حبیبی در کودکی فنون ابتدایی کشتی را از ننهبیگم ملاباجی آموخت و پس از مهاجرت به قائمشهر، در کنار کار در آهنگری و کارخانه نساجی، تمرین کشتی را جدیتر دنبال کرد. استعداد او خیلی زود مورد توجه حبیبالله بلور قرار گرفت. یکی از نقاط عطف زندگی ورزشی حبیبی، مسابقه با عبدالله مجتبوی بود که در آن توانست حریف نامدار خود را با فن سرزیر بغل ضربه فنی کند.
نخستین طلای المپیک ایران
اوج درخشش حبیبی در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن رقم خورد. او در وزن ۶۷ کیلوگرم با شکست دادن رقبای مطرحی از جمله اوله آندرِبری سوئدی و علیمبک بستایف از شوروی، مدال طلای المپیک را به دست آورد. این مدال، نخستین مدال طلای تاریخ ایران در بازیهای المپیک بود. حبیبی پس از بازگشت به ایران با استقبال گسترده مردم روبهرو شد و به یکی از محبوبترین ورزشکاران کشور تبدیل شد.
سه طلای جهان و لقب «ببر مازندران»
حبیبی در سالهای ۱۹۵۹، ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲ سه بار قهرمان جهان شد. او در مسابقات جهانی تهران در سال ۱۹۵۹ با اجرای فنون سریع و تماشایی، رقبای سرشناسی مانند واختانگ بالاوادزه و اسماعیل اوغان را شکست داد. قهرمانی جهان در توکیو و سپس تولیدو نیز کارنامه او را تکمیل کرد. سبک کشتی هجومی و سرعت بالای او باعث شد لقب «ببر مازندران» برای همیشه با نامش گره بخورد.
از کشتی تا سیاست و سینما
حبیبی پس از پایان دوران قهرمانی، وارد عرصه سیاست شد و در سال ۱۳۴۲ به عنوان نماینده بابل به مجلس شورای ملی راه یافت. او سپس در سینما نیز حضور پیدا کرد و در چهار فیلم از جمله «ببر مازندران» به کارگردانی ساموئل خاچیکیان ایفای نقش کرد. زندگی او پس از دوران قهرمانی بیشتر با فعالیتهای اجتماعی، باغداری و دیدار با خانوادهاش در خارج از کشور سپری شد.
امامعلی حبیبی در سال ۲۰۰۷ در تالار مشاهیر فدراسیون جهانی کشتی قرار گرفت و نامش در کنار بزرگان تاریخ این رشته ثبت شد. سرانجام این قهرمان پرافتخار در ۲ شهریور ۱۴۰۴ در بیمارستان رازی قائمشهر درگذشت و طبق وصیتش در زادگاهش، روستای درزیکلا، به خاک سپرده شد. میراث او اما فراتر از مدالهاست؛ حبیبی یکی از چهرههایی بود که با نخستین طلای المپیک، راه نسلهای بعدی کشتی ایران را برای فتح سکوهای جهانی هموار کرد.
