«شفق»؛ شاعری که از حوزه به ادبیات رسید
محمدحسین بهجتی اردکانی در کنار فعالیتهای حوزوی، یکی از چهرههای شعر آیینی و انقلاب بود.
محمدحسین بهجتی اردکانی، شاعر و روحانی نامآشنای اردکانی، ۲۹ مرداد ۱۳۸۶ در سن ۷۳ سالگی درگذشت. او که با تخلص «شفق» شعر میسرود، بخش مهمی از زندگی خود را در مسیر تحصیل علوم دینی، فعالیتهای فرهنگی و سرودن شعر سپری کرد.
بهجتی در سال ۱۳۱۳ در اردکان متولد شد و از کودکی وارد مسیر آموزش دینی شد. او پس از سالها تحصیل در اردکان و یزد، در سال ۱۳۳۱ به قم رفت و در مدرسه خان به تحصیل علوم حوزوی پرداخت.
دوران حضور او در حوزه علمیه قم با آشنایی و همدرسی با شماری از روحانیان شناختهشده همراه بود. او همچنین در درس استادانی همچون آیتالله بروجردی و امام خمینی شرکت کرد و از درس تفسیر علامه طباطبایی و درس اخلاق برخی استادان برجسته حوزه نیز بهره برد.
در کنار فعالیتهای حوزوی، شعر جایگاه ویژهای در زندگی بهجتی داشت. او از نوجوانی سرودن شعر را آغاز کرده بود و با تخلص «شفق» به فعالیت ادبی پرداخت. سرودههای او در حوزه شعر آیینی و انقلابی شناخته شد و از او به عنوان یکی از شاعران نخستین جریان شعر انقلاب یاد شده است.
یکی از اشعار مشهور او با عبارت «هرچه که بیند دیده / خدایش آفریده» برای نسلهای مختلف دانشآموزان آشناست. بهجتی همچنین در مناسبتهای مذهبی و در سوگ علما اشعاری سروده بود که مورد توجه قرار گرفت.
محمدحسین بهجتی اردکانی سرانجام شامگاه ۲۹ مرداد ۱۳۸۶ درگذشت. میراث او تنها به فعالیتهای مذهبی و اجتماعی محدود نمیشود و اشعارش نیز بخشی از کارنامه فرهنگی این شاعر اردکانی را تشکیل میدهد.
