ماجرای ناامنی در محدوده پاستور چیست؟

جنگ سوم که با آتش‌بسی موقت به سکون رسیده بود، بار دیگر با بدعهدی دشمن متجاوز شعله‌ ورشده است؛ اما برای زخم‌خوردگان جنگ که خانه‌هایشان از بین رفته و عزیزانشان را از دست داده‌اند، نه یک آغاز جدید بلکه تداوم کابوسی است که همچنان آنان را رها نمی کند.

کابوسی که با جنگ آمد و هنوز ادامه دارد

نهم اسفند ماه ۱۴۰۴ بود که دشمن اسراییلی امریکایی با حمله به محدوده خیابان پاستور و بیت رهبری، رهبر معظم انقلاب، شماری از اعضای خانواده ایشان و تعدادی از فرماندهان و مسئولان کشور را به شهادت رساند؛ از همان روز، جنگ سوم آغاز شد و ۴۰ روز ادامه پیدا کرد و از تبعات آن، علاوه بر شهادت صدها هموطن، بی خانمان شدن تعداد زیادی از شهروندان بود؛ جنگی ناعادلانه که زخم های زیادی را بر دل مردم ایران و بویژه پایتخت نشینان نشاند.

و اینک کابوس دوباره بی خانمانی و بی کسی و از دست دادن عزیزان، گرچه برای آدم‌های بیرون گود نشسته چندان مفهوم نیست، اما برای کسانی که تجربه‌ای هر چند اندک در این جنگ داشته اند، هولناک است. آسیب‌دیدگان دو جنگ اخیر، با وجود خدمات ارائه شده از سوی دولت و شهرداری تهران، همچنان با مشکلات زیادی دست به گریبانند.

خیلی از آنان خانه دارند، اما انگاری که ندارند، برخی اسباب منزل ندارند و عده ای هم که ساکن محدوده قرمز (خیابان پاستور تا فلسطین) بوده اند و از ابتدای جنگ خانه‌شان را تخلیه کرده اند، هنوز هم در هتل ساکن اند و حالا با ترس و بی اعتمادی به دشمن بدعهد نمی توانند و یا نمی خواهند به خانه بازگردند؛ ترس از این که دوباره خانه‌شان تحت اصابت موشک قرار بگیرد، ترس از اینکه خمپاره و یا موشک عمل نشده ای در منطقه ای باقی مانده باشد و هزاران ترس دیگری که نشات گرفته از ترومای دو جنگ گذشته است.

نه می توانند خانه‌شان را بفروشند و نه می توانند بدون پول جای دیگری ساکن شوند و هزاران اما و اگر دیگر ...

اقداماتی برای کاهش آلام آسیب‌دیدگان

و حالا شهردار تهران کجای این ماجرای قرار دارد؟ علیرضا زاکانی از همان روزهای نخست و همزمان با آغاز جنگ؛ دستی بالا زد و برای کمک به آسیب دیدگان آستین بالا زد و به میدان آمد.

شهرداری بازماندگان جنگ را اسکان داد و به هتل فرستاد؛ قرار شد ودیعه یک تا میلیاردی با اجاره بهایی تا ۳۵ میلیون تومانی در ماه به آنان داده شود تا بتوانند سرپناهی برای خود روبراه کنند.

هر چند هنوز عده‌ای مدعی هستند که چیزی نگرفته اند وعده دیگر هم می گویند در نوبت هستیم و اینگونه گلایه ها هنوز ادامه دارد ...

در این میان عده ای هم ساکن محدوده قرمز اطراف بیت رهبری، یعنی حوالی خیابان های انقلاب و فلسطین تا پاستور هستند و نمی دانند چه کنند! به خانه بازگردند و یا ...!

خانواده‌های آسیب دیده از یک سو خسته اند و تمایل دارند حتی در بدترین شرایط به خانه خود بازگردند و از سوی دیگر ترس امان آنها را بریده است!

در همین رابطه با برخی آسیب دیدگان جنگ اخیر به گفت وگو نشستیم تا درد دل آنان را بشنویم و در تسکین دردشان بکوشیم.

درد دل‌های ساکنان محدوده پردیس حکومتی

یک شهروند آسیب دیده که در هتل استقلال ساکن شده بود، می‌گوید: ما ساکنان محدوده قرمز (فلسطین و جمهوری تا پاستور) هستیم؛ محدوده ای که همزمان با شروع جنگ تخلیه شد و مدتی در هتل استقلال ساکن شدیم؛ البته عده‌ای با ودیعه شهرداری خانه اجاره کردند و گروهی هم با وجود نگرانی، به خانه هایشان بازگشته اند؛ بس که طولانی شدن بلاتکلیفی و آوارگی این ایام به آنها فشار آورده است.

یک شهروند دیگر ساکن این منطقه به نام محمدرضا گوهربخش، به خبرنگار ایرنا می‌گوید: در زمان جنگ در هتل لاله مستقر شدیم و منتظر بودیم خانه مان که آسیب دیده بود از سوی شهرداری آماده شود و حالا با وجود آن که کاملا آماده نشده، به خانه بازگشته‌ایم. به گفته او، در این مدت مشکل خاصی در هتل نداشته و خدمات خوبی از ناهار و شام تا پزشک و تراپیست در اختیارشان بوده و تنها مشکل، بازگشت به خانه بوده است.

وی درباره استفاده از بن‌کارت های اعتباری هدیه که برای خرید وسایل تخریب‌شده منزل ارائه شده می گوید: این بن کارت ها فقط در سرای ایرانی قابل استفاده است، در حالی که قیمتهای ارائه‌شده در این سرا، بعضا بیشتر از قیمت بازار است و با مبلغ ارائه شده چندان قابل استفاده نیست.

برخی از ساکنین هم در گفتگو با خبرنگار ایرنا مدعی شدند: «جرات نمی کنیم به خانه برویم، چون خانه های ما در محل خاصی قراردارد و حتی گفته می شود موشک های عمل نشده است.» ادعایی که برای بررسی صحت و سقم آن به سراغ مسئولان بخش های مختلف شهری از جمله سازمان مدیریت بحران و شهردار منطقه ۱۱ تهران رفتیم.

شهردار منطقه: «محدوده قرمز» پاستور به شرایط عادی بازگشته، شایعات ناامنی صحت ندارد

مهدی کاظمی قمی در واکنش به انتشار برخی شایعات مبنی بر تداوم ناامنی در محدوده پاستور(محدوده قرمز) پس از حملات اخیر دشمن، ضمن تکذیب این موارد گفت: وضعیت این منطقه شهری پس از اقدامات انجام گرفته به شرایط عادی بازگشته است.

شهردار منطقه ۱۱ با بیان اینکه در جنگ اخیر و حملات دشمن به منطقه پاستور بیش از ۳۸۰۰ واحد مسکونی در این منطقه آسیب دیده‌اند، اظهار کرد: بخش عمده‌ای از این واحدها طی سه ماه اخیر بازسازی شده و ساکنان آن‌ها به منازل خود بازگشته‌اند.

وی در ادامه افزود: از این تعداد ۵۴۰ واحد مسکونی به دلیل تخریب کامل یا ناایمن بودن (گرید C و D) شرایط سکونت نداشتند که برای این گروه از شهروندان، اقدامات حمایتی از جمله پرداخت ودیعه مسکن توسط شهرداری تهران صورت گرفته است تا با مشارکت سازندگان، فرایند بازسازی خانه های آنها آغاز شود.

این مسئول شهری در پاسخ به سوال دیگر خبرنگار ایرنا درباره ایجاد تونل‌های زیرزمینی در اثر اصابت موشک‌های سنگرشکن یا مهمات عمل‌ نکرده در بافت مسکونی منطقه نیز تصریح کرد: این گزارش‌ها کذب است و در سطح معابر و بافت مسکونی، هیچ‌گونه مشکلی وجود ندارد.

کاظمی قمی توضیح داد: تنها تعداد محدودی مهمات عمل‌نکرده در داخل محوطه پاستور وجود داشت که در این ایام توسط تیم‌های تخصصی خنثی و تخلیه شد و اکنون محیط معابر کاملاً ایمن است و رفت و آمد جریان دارد.

شهردار منطقه ۱۱ با تأکید بر اینکه تمامی خیابان‌ها و کوچه‌های منتهی به پردیس حکومتی (مجموعه ریاست جمهوری و دفتر مقام معظم رهبری) بازگشایی شده و زندگی در این محدوده به روال قبل از جنگ بازگشته، افزود: با حضور فعال ستاد بحران، مدیریت ایمنی (HSE) شهرداری و پدافند غیرعامل، ارزیابی‌های تخصصی درباره منطقه به انجام رسید و اینک گزارش‌های عملیاتی برای تأمین ایمنی معابر این منطقه شهری تکمیل شده است.

وی از شهروندانی که در محدوده آسیب‌ دیده پاستور ساکن بوده و تاکنون برای دریافت ودیعه یا پیگیری امور بازسازی مراجعه نکرده‌اند، دعوت کرد تا برای رفع مشکل خود به شهرداری منطقه ۱۱ مراجعه کنند.

حالا در شرایطی که بعد از مدتی توقف جنگ، درگیری‌های تازه آغاز شده، تبعات جنگ اخیر برای بسیاری از خانواده‌های آسیب‌دیده همچنان ادامه دارد؛ خانواده‌هایی که همچنان چشم‌انتظار تعیین تکلیف وضعیت اسکان و حمایت‌های وعده‌ داده‌ شده مدیریت شهری هستند.

آنچه این روزها بیش از هر چیز شنیده می‌ شود، مطالبه امنیت، آرامش و بازگشت به زندگی عادی شهروندانی است که از شرایط موجود خسته اند؛ خواسته‌ ای که تحقق آن می‌تواند مرهمی بر بخشی از زخم‌های به جا مانده از روزهای تلخ جنگ باشد.