اگر همیشه گرسنهاید، شاید این غذاها مقصر باشند
نورون: فروکتوز نورونهای گرسنگی را بسیار ضعیفتر از گلوکز مسدود میکند.
فروکتوز و گلوکز حاوی تعداد کالری یکسانی هستند، اما مغز آنها را بسیار متفاوت پردازش میکند. گلوکز به شدت فعالیت نورونهای گرسنگی را سرکوب میکند، در حالی که فروکتوز اثر بسیار ضعیفتری دارد - و این ممکن است توضیح دهد که چرا دست کشیدن از خوردن غذاهای سرشار از فروکتوز به ویژه دشوار است. این مطالعه در مجله Neuron منتشر شده است.
دانشمندان مرکز حواس شیمیایی مونل فعالیت عصبی موشها را پس از تجویز فروکتوز و گلوکز ثبت کردند. اهداف کلیدی، نورونهای AgRP در هیپوتالاموس بودند - سلولهایی که گرسنگی را افزایش میدهند. گلوکز فعالیت آنها را به شدت سرکوب کرد، در حالی که فروکتوز این کار را تنها تا حدی، از طریق یک مسیر جداگانه و به طور قابل توجهی کمتر مؤثر انجام داد: هورمون رودهای PYY از طریق عصب واگ سیگنال میدهد و باعث کاهش متوسطی در فعالیت نورون AgRP میشود. هنگامی که این مسیر به صورت دارویی مسدود شد، فروکتوز به طور کامل اثر خود را بر نورونهای گرسنگی از دست داد.
علیرغم اثرات کوتاهمدت مشابه بر مصرف غذا، موشها در طول زمان ترجیحاتی پیدا کردند که با درجه انسداد نورونهای AgRP مطابقت داشت. شربت ذرت با فروکتوز بالا (مخلوطی از فروکتوز و گلوکز) نورونهای گرسنگی را قویتر از فروکتوز خالص سرکوب کرد و حیوانات آن را ترجیح دادند.
امبر الهادف، نویسندهی اصلی این مقاله، میگوید: «این کار درک ما را از چگونگی تعامل رژیمهای غذایی مدرن - بهویژه رژیمهای غذایی سرشار از فروکتوز و شربت ذرت با فروکتوز بالا - با سیستمهای عصبی کنترلکنندهی اشتها، عمیقتر میکند.»
این نتایج، فرض قدیمی مبنی بر اینکه نورونهای AgRP در درجه اول به کالریها، صرف نظر از منبع آنها، پاسخ میدهند را به چالش میکشد. مشخص شد که آنها میتوانند بین انواع مختلف قندها تمایز قائل شوند.