بیماران روانی در جهان دوبرابر شد | زنان بیشتر درگیرند

این مطالعه که بر پایه داده‌های گسترده جهانی انجام شده، نشان می‌دهد بیماری‌های روانی اکنون به یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های بهداشتی و اجتماعی قرن بیست‌ویکم تبدیل شده‌اند.

بر اساس این تحقیق، در دهه‌های اخیر موارد ابتلا به افسردگی، اضطراب، اختلال دوقطبی، اسکیزوفرنی و دیگر بیماری‌های روانی به شکل چشمگیری افزایش یافته است. پژوهشگران می‌گویند رشد جمعیت جهان و افزایش امید به زندگی بخشی از دلیل این افزایش است، اما عوامل اجتماعی و اقتصادی نیز نقشی بسیار مهم دارند.

کارشناسان تأکید می‌کنند فشارهای زندگی مدرن، ناامنی اقتصادی، جنگ‌ها، مهاجرت، تنهایی، استفاده گسترده از شبکه‌های اجتماعی و پیامدهای همه‌گیری کرونا از جمله عواملی هستند که وضعیت سلامت روان را در بسیاری از کشورها وخیم‌تر کرده‌اند. به گفته آن‌ها، کرونا به‌ویژه تأثیر عمیقی بر جوانان و نوجوانان گذاشته و باعث افزایش شدید اضطراب و افسردگی در این گروه‌ها شده است.

این مطالعه نشان می‌دهد زنان بیشتر از مردان در معرض برخی اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب قرار دارند، در حالی که برخی بیماری‌های شدیدتر روان‌پزشکی در مردان بیشتر مشاهده می‌شود. همچنین نوجوانان و جوانان در سال‌های اخیر آسیب‌پذیرتر شده‌اند؛ موضوعی که نگرانی‌های زیادی درباره آینده سلامت روان نسل جدید ایجاد کرده است.

پژوهشگران هشدار می‌دهند که با وجود افزایش شمار مبتلایان، بسیاری از کشورها هنوز بودجه و امکانات کافی برای درمان بیماری‌های روانی اختصاص نمی‌دهند. در بسیاری از نقاط جهان، افراد مبتلا به مشکلات روانی یا به خدمات درمانی دسترسی ندارند یا به دلیل تابوهای اجتماعی از مراجعه به روان‌پزشک و روان‌شناس خودداری می‌کنند.

طبق این گزارش، اختلالات روانی اکنون یکی از مهم‌ترین عوامل ناتوانی در جهان محسوب می‌شوند. میلیون‌ها نفر به دلیل افسردگی یا اضطراب قادر به ادامه تحصیل، کار یا داشتن روابط اجتماعی عادی نیستند. کارشناسان می‌گویند هزینه اقتصادی ناشی از بیماری‌های روانی نیز بسیار سنگین است و سالانه میلیاردها دلار به اقتصاد جهانی آسیب وارد می‌کند.

یکی از نکات مهم این پژوهش، تفاوت وضعیت کشورهاست. در برخی کشورهای ثروتمند، آگاهی عمومی درباره سلامت روان بیشتر شده و خدمات درمانی نسبتاً گسترده‌ای وجود دارد، اما حتی در این کشورها نیز تقاضا برای درمان بسیار بیشتر از ظرفیت موجود است. در کشورهای فقیرتر، شرایط به‌مراتب دشوارتر است و کمبود پزشک متخصص و مراکز درمانی یک بحران جدی به شمار می‌رود.

متخصصان معتقدند دولت‌ها باید سلامت روان را به اندازه سلامت جسمی جدی بگیرند. آن‌ها خواستار سرمایه‌گذاری بیشتر در آموزش، خدمات مشاوره، درمان و پیشگیری هستند. همچنین تأکید می‌کنند مدارس و محیط‌های کاری باید نقش فعال‌تری در شناسایی و حمایت از افراد آسیب‌پذیر ایفا کنند.