پریدن مکرر پلک؛ چه زمانی می‌تواند زنگ خطر سلامتی باشد؟

اما گزارش‌های پزشکی نشان می‌دهد این عارضه در برخی موارد می‌تواند پیام‌هایی جدی‌تر درباره وضعیت سلامت بدن داشته باشد، به‌ویژه اگر ادامه‌دار شود یا به‌طور آزاردهنده تکرار شود.

به گفته سوراب سِتی، پزشک بیماری‌های دستگاه گوارش و مدرس وابسته به دانشگاه‌های هاروارد و استنفورد، آنچه از نظر پزشکی «ارتعاش پلک» یا «میوکیما» نامیده می‌شود، نوعی انقباض غیرارادی عضلانی است که اغلب پلک پایین را درگیر می‌کند. او توضیح می‌دهد این حالت در بیشتر موارد بی‌خطر است، اما اگر طولانی شود یا به‌طور مکرر بروز کند، می‌تواند نیازمند ارزیابی پزشکی باشد.

بر اساس توضیحات ارائه‌شده، این وضعیت با مجموعه‌ای از عوامل شایع ارتباط دارد که در صدر آن‌ها استرس مزمن و کمبود خواب قرار می‌گیرد. مصرف بیش از حد کافئین، قرار گرفتن طولانی‌مدت در برابر نمایشگرهای دیجیتال و خستگی چشم نیز از دیگر عوامل موثر شناخته می‌شوند. علاوه بر این، کمبود برخی مواد معدنی، به‌ویژه منیزیم، می‌تواند در بروز ارتعاش نقش داشته باشد؛ ماده‌ای که نقش کلیدی در تنظیم پیام‌های عصبی و عضلانی ایفا می‌کند.

گزارش‌ها همچنین نشان می‌دهد عوامل دیگری مانند خشکی چشم، حساسیت به نور، تحریک سطح چشم، سیگار کشیدن و حتی مصرف برخی داروها که بر سیستم عصبی اثر می‌گذارند، ممکن است به تشدید این حالت کمک کنند. در چنین شرایطی، ارتعاش پلک می‌تواند نشانه‌ای از فشار بیش از حد واردشده به چشم‌ها یا اختلال موقت در تعادل عصبی بدن باشد.

سازمان خدمات سلامت ملی بریتانیا اعلام کرده است که تشنج‌های پلک معمولا شایع هستند و به‌ندرت نشانه یک بیماری جدی محسوب می‌شوند. با این حال، این نهاد تاکید می‌کند در برخی موارد مراجعه به پزشک ضروری است. از جمله این موارد می‌توان به ادامه‌دار شدن ارتعاش برای بیش از دو هفته، بسته شدن کامل پلک هنگام انقباض، یا گسترش انقباض‌ها به دیگر بخش‌های صورت اشاره کرد؛ نشانه‌هایی که ممکن است نیازمند انجام بررسی‌ها و آزمایش‌های تکمیلی باشند.

کارشناسان حوزه سلامت معتقدند توجه به سبک زندگی می‌تواند نقش مهمی در کاهش این عارضه داشته باشد. خواب کافی، کاهش مصرف نوشیدنی‌های کافئین‌دار، مدیریت زمان استفاده از نمایشگرها و حفظ رطوبت مناسب بدن از جمله اقداماتی هستند که به کاهش شدت ارتعاش پلک و حمایت از سلامت چشم و سیستم عصبی کمک می‌کنند.