یحیی در دوراهی بغداد و تهران؛ شجاعت لژیونر شدن یا انتظار برای نیمکت‌های سرخ و صنعتی؟

یحیی گل‌محمدی، مردی که بسیاری او را موفق‌ترین سرمربی یک دهه اخیر فوتبال ایران می‌دانند، این روزها در وضعیتی قرار گرفته که فوتبال‌دوستان را به گمانه‌زنی وا داشته است. پس از جدایی از فولاد و در حالی که لیگ برتر ایران تحت تأثیر بودجه‌های انقباضی ناشی از شرایط جنگی است، شایعه پیشنهاد از لیگ عراق، فصلی جدید را در دفترچه خاطرات این مربی باز کرده است.

کارنامه‌ای که با جام‌ها سخن می‌گوید
گل‌محمدی از نسل مربیان دیسیپلین‌گرا و منظمی است که هر جا پا گذاشته، از ذوب‌آهن و شهرخودرو گرفته تا دوران طلایی در پرسپولیس، تیم‌هایش را به مدعیان جدی تبدیل کرده است. او در حالی که از نظر رزومه شایسته‌ترین فرد برای نیمکت تیم ملی به نظر می‌رسید، فعلاً بیرون از گود مانده است. بحران مالی باشگاه‌های صنعتی و نامشخص بودن وضعیت اسپانسرها، گزینه‌های داخلی او را محدود کرده است. بازگشت به پرسپولیس نیز با وجود موفقیت‌های «اوسمار» فعلاً دور از ذهن به نظر می‌رسد، مگر آنکه تغییرات ناگهانی رخ دهد.

چالش عراق؛ دل شیر یا عقب‌گرد حرفه‌ای؟
پس از علیرضا منصوریان که راه مربیان ایرانی را به لیگ عراق باز کرد، حالا نوبت به یحیی رسیده است. اگرچه حضور در لیگ‌های معتبرتر منطقه مانند امارات یا قطر (مشابه مسیر فرهاد مجیدی) ایده‌آل‌تر به نظر می‌رسد، اما حضور در عراق هم می‌تواند یک چالش جسورانه برای اثبات دانش مربیگری او در خارج از مرزها باشد. لژیونر شدن مربیان ایرانی، اتفاقی است که فوتبال ایران به آن نیاز دارد تا دانش فنی خود را به چالش بکشد و از مرزهای داخلی فراتر رود.

آیا عراق، سکوی پرتاب یحیی خواهد بود؟
برخی معتقدند حضور در لیگ عراق ممکن است آرزوهای بزرگتر یحیی را تحت‌الشعاع قرار دهد، اما واقعیت این است که برای مربی‌ای در سطح او، «خانه نشینی» بدترین گزینه ممکن است. درخشش در لیگ همسایه می‌تواند راه او را برای حضور در بازارهای بزرگتر خلیج فارس هموار کند. یحیی اکنون بر سر یک دوراهی است: ماندن و انتظار برای باز شدن درهای باشگاه‌های بزرگ داخلی، یا دل به دریا زدن و تجربه کردن فوتبال در کشوری که نگاهی تازه به مربیان ایرانی پیدا کرده است.