وقتی تجربه هم جواب نداد؛ اشتباه عجیب ملیپوش پرسپولیس
گل نخست خیبر مقابل پرسپولیس تنها یک اشتباه فردی نبود؛ صحنهای بود که عمق بحران دفاعی سرخها و سردرگمی ذهنی بازیکنان باتجربه را به تصویر کشید.
در فوتبال حرفهای، اشتباهات فردی اجتنابناپذیرند؛ اما برخی صحنهها فراتر از یک لغزش سادهاند و پرسشهای جدی درباره ساختار فنی و ذهنی یک تیم ایجاد میکنند. گل اول خیبر به پرسپولیس دقیقاً از همین جنس بود؛ صحنهای که نشان داد مشکل سرخها فقط تاکتیکی نیست.
در آن لحظه، مرتضی پورعلیگنجی، مدافعی با سابقه حضور در دو جام جهانی و سالها بازی در سطح بینالمللی، هنگام ارسال ضربه ایستگاهی پشت به توپ ایستاده بود؛ اتفاقی که با ابتداییترین اصول دفاعی همخوانی ندارد. در ضربات ایستگاهی، مدافعان موظفاند رو به توپ باشند تا هم مسیر حرکت آن را ببینند و هم بتوانند واکنش مناسب نشان دهند. اما در آن صحنه، نهتنها واکنش مؤثری دیده نشد، بلکه تنها بالا آوردن پا، خطر اعلام پنالتی را هم افزایش میداد.
اگر چنین اشتباهی از سوی یک بازیکن جوان سر بزند، میتوان آن را به کمتجربگی نسبت داد؛ اما وقتی پای یک ملیپوش باتجربه در میان است، موضوع ابعاد دیگری پیدا میکند. چنین خطایی بیشتر از آنکه فنی باشد، نشانهای از ناهماهنگی ذهنی و فقدان تمرکز در تیمی است که در کورس قهرمانی قرار دارد.
پرسپولیس در هفتههای اخیر بارها در فاز دفاعی دچار لغزش شده و این مسئله نشان میدهد مشکل تنها به یک بازیکن محدود نمیشود. شاید مهمترین سؤال این باشد که چرا تیمی با این سطح از تجربه و کیفیت، در لحظات کلیدی چنین ساده گل میخورد؟ پاسخ این پرسش را باید در مدیریت فنی، شرایط روحی بازیکنان و فضای حاکم بر تیم جستوجو کرد؛ موضوعی که کادر فنی و مدیران باشگاه ناگزیر از بررسی دقیق آن هستند.
