یک شلیک، یک فروپاشی؛ استقلال کجا اشتباه کرد؟از اشتباه فردی تا تصمیم‌های نیمکت

وقتی تیمی گل نمی‌زند، طبق قانون نانوشته فوتبال دیر یا زود تاوانش را می‌دهد؛ اتفاقی که برای استقلال در دیدار رفت مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان آسیا۲ مقابل الحسین اردن رخ داد.

استقلال در ورزشگاه آل‌مکتوم دبی، در هر دو نیمه تیم برتر میدان بود و موقعیت‌های متعددی برای گل‌زنی داشت، اما بی‌دقتی مهاجمان باعث شد همه این فرصت‌ها یکی پس از دیگری از دست برود. در نهایت، یک شلیک غافلگیرکننده از فاصله حدود ۳۰ متری و روی موج دوم حمله، دروازه آبی‌ها را فرو ریخت تا سناریوی همیشگی فوتبال تکرار شود: نزنی، می‌خوری.

در نگاه اول، انگشت اتهام به سمت حبیب فرعباسی می‌رود؛ دروازه‌بانی که واکنش بهتری می‌توانست نشان دهد. اما واقعیت این است که گل خوردن یک تیم، نتیجه یک زنجیره اشتباه است، نه فقط یک نفر.

در این صحنه، وظیفه جمع‌کردن توپ دوم و سوم طبق اصول تاکتیکی بر عهده هافبک‌های دفاعی بود. امیرمحمد رزاقی‌نیا اگرچه به سمت ضربه‌زننده حرکت کرد، اما دیر رسید و همین تأخیر، فرصت شلیک را به بازیکن الحسین داد.

پس از آن، نوبت به مدافعان میانی می‌رسد؛ جایی که دفع ناقص توپ و هدایت آن به مرکز زمین به‌جای کناره‌ها، بستر شکل‌گیری موج دوم حمله را فراهم کرد. اشتباهی که در سطح آسیایی، بلافاصله مجازات می‌شود.

و در نهایت، نیمکت استقلال؛ جایی که سهم ریکاردو ساپینتو در این گل قابل چشم‌پوشی نیست. سرمربی پرتغالی آن‌قدر دیر دست به تعویض زد که بازیکنان داخل زمین با پاهای خسته توان واکنش نداشتند و نفرات ذخیره هم با استرس بالا وارد میدان شدند؛ تعویض‌هایی که نه ضرباهنگ بازی را تغییر داد و نه مانع فروپاشی لحظه‌ای تیم شد.

این گل، حاصل یک اشتباه فردی نبود؛ نتیجه مجموعه‌ای از تصمیمات اشتباه، خستگی، بی‌دقتی و تأخیر بود.