بازگشت باشکوه ستاره رئال: چرخش ناگهانی!

رودریگو در ماه‌های گذشته با حسی ناخوشایند زندگی می‌کرد، حس دیده نشدن در سانتیاگو برنابئو و هم‌زیستی دائمی با زمزمه‌ها. این احساس که هر کاری هم انجام دهد، کانون توجه متوجه دیگران است. این‌ که ببیند چمن همان داور دمدمی‌ مزاجی که ژابی آلونسو از آن سخن می‌گوید، گویی همه چیز را از او می‌گیرد اما فوتبال، مثل زندگی، همیشه یک پیچ غیرمنتظره در آستین دارد.

در حالی که گونزالو گارسیا با ثبت یک هت‌تریک واقعی در نقش یک مهاجم نوک، برای اثبات خودش نقش امباپه را بازی می‌کرد، اولین انتقادها خیلی زود ظاهر شدند. برخی مستقیماً نیمکت و شخص ژابی آلونسو را هدف گرفتند. با این حال، آنچه رخ داد تنها یک ایده را که سرمربی مدت‌ها از آن دفاع می‌کرد تقویت کرد: تلاش، دیر یا زود پاداش خودش را به دست می‌آورد.

این مربی هرگز دست از اعتماد به این بازیکن آکادمی برنداشت، حتی او را جلوتر از اندریک قرار داد و تصمیم‌هایی گرفت که همیشه با استقبال مواجه نشد. اما کیلیان، کیلیان است. ژابی مدام تکرار می‌کند: «این فوتبال است. چمن می‌دهد و چمن می‌گیرد…» و همین اصل، تقریباً کلمه به کلمه، توضیح می‌دهد آنچه برای رودریگو در حال رخ دادن است.

چون این بازیکن برزیلی در عرض چند ماه از یک مهره کنار گذاشته‌ شده و خاموش، دوباره به بازیکنی اثرگذار تبدیل شده است. از فینال کوپا دل‌ ری فصل گذشته مقابل بارسلونا در دوران کارلو آنچلوتی، رودریگو تحت فشار قرار گرفت. با ورود ژابی آلونسو، نه تنها پناهی پیدا نکرد، بلکه وضعیتش بدتر هم شد. 

براهیم دیاز، گونزالو گارسیا، فرانکو ماستانتونو… همه پیش از او در اولویت به نظر می‌رسیدند. نقش او به دقایق پراکنده، حضورهای نمادین و انتظار برای فرصتی محدود شد که انگار هرگز نمی‌رسید. اما بالاخره رسید. چمن دوباره صحبت کرد و این بار به سود او بود. رودریگو در چهار بازی از پنج مسابقه اخیر در ترکیب اصلی بوده است (فقط در جام از روی نیمکت شروع کرد) و پاسخش را با عمل داده است: دو گل و سه پاس گل در همین بازه. فراتر از آمار، او چیزی حتی ارزشمندتر را باز یافته است: اعتماد به‌ نفس، جرقه خلاقیت و وزن تاثیرگذاری در بازی تیم.

دیداری که می‌تواند نقطه عطف باشد، در لیگ قهرمانان مقابل منچسترسیتی رقم خورد. حریفی معمولی نبود، جالب این که یکی از باشگاه‌های انگلیسی است که بیشترین رویا را برای جذب او در سر داشته است. رئال مادرید هیچ‌گاه در خروج را کاملاً نبست، اگر پیشنهادی قانع‌کننده می‌رسید. اما رودریگو برای شروعی دوباره ماند. باز هم از صفر. آن گل، پس از بازی‌های زیادی بدون گلزنی، لبخند را به چهره‌اش بازگرداند.

یک سرمایه راهبردی 

از آن زمان، تغییر کاملاً مشهود بوده است: رها‌تر، مشارکت‌جوتر و تعیین‌کننده‌تر. توانایی او در ایجاد برتری، حضور به‌ موقع در لحظات حساس مسابقه و چند پستی بودنش در فاز هجومی دوباره به عوامل تمایز تبدیل شده‌اند. ژابی بدون تعارف جمع‌بندی می‌کند: «هرچه ارتباط ما با او بیشتر باشد، معمولاً حرکت بعدی بهتر از آب درمی‌آید. ما به او در بهترین سطحش نیاز داریم و او یک بازی کامل ارائه داد.»

در والدبباس همه چیز روشن است: رودریگو دوباره یک دارایی راهبردی محسوب می‌شود، هم به‌ خاطر آنچه امروز ارائه می‌دهد و هم آنچه فردا می‌تواند ارائه کند. آنچه به همان اندازه روشن است، این است که زندگی یک فوتبالیست چگونه می‌تواند ظرف چند هفته دگرگون شود، از احساس کنار گذاشته شدن تا دوباره به مهره‌ای کلیدی تبدیل شدن. این است فوتبال و این است نقش ذهن، همان عاملی که می‌تواند مسیر یک حرفه کامل را در یک چشم بر هم زدن تغییر دهد.